Terug naar Een zoektocht naar herstel. Bericht schrijven
Bericht 3 t/m 101 van 101
Naam Fred Steetsel
Datum 05-06-2015 15:10:09

Beste Nico, Wat leuk dat je nog steeds dit gastenboek onderhoudt.
De verhalen van anderen kunnen de mensen helpen om zelf hun burnout beter te verwerken of in ieder geval begrip te krijgen van de situatie waar men zelf ook in zit.
Wat me wel opvalt is dat er veel spam-links tussen staan in de berichten. Wellicht kun je die verwijderen?
vriendelijke groet,
Fred Steetsel

Reactie van Nico

Hallo Fred,

De spam-links horen helaas bij een gratis gastenboek en zijn door mij niet te verwijderen. Dus probeer alle links te negeren bij het lezen.

Groeten,

Nico

Naam Dien
Datum 24-05-2015 13:54:54

Ik ga dit straks helemaal goed doorlezen..ik heb het begin al doorgenomen en ik herken er bijna alles in, ik voel me exact zo...dank voor deze hart onder de riem..

Naam Laris
Datum 28-02-2015 23:18:13

Nico,

Heel erg bedankt voor het doen en publiceren van je onderzoek. Het is het eerste dat ik tegenkwam over burnout en erg leerzaam. Ik heb pas m'n propedeuse psychologie gehaald, heb al acht jaar Stadsbank-en schuldenstress, werk al negen jaar ver onder m'n niveau en deed zo m'n best om nou juist geen burnout te krijgen. Gelukkig heb ik een goede psycholoog. Ik dacht dat ik, ook door m'n studie, alles wel zo'n beetje wist. Ik ben blij dat ik je verhelderende onderzoek heb gevonden en ben er veel wijzer door geworden. Dankjewel en succes met alles!

Naam willem
Datum 11-11-2014 09:28:06

met willem ik wil met mensen in kontakt komen die ook last heben van angst fobie wat doen julie er aan als er veel mensen zyn dan woord ik bang benout wie weet wat er aan gedaan kan worden groet willem mail wilhelmus6@gmail.com

Naam Johna824
Datum 04-08-2014 11:17:22

Perfect webpage you have at this website! Precisely how could i add in this blog's feed into my Rss reader? egebdabbggek

Naam Ronald Nico
Datum 28-06-2014 16:48:54

Na een eigen burnout heb ik een website opgericht: Homepage .

90% van mijn bezoekers hebben last van stress of een burnout en zijn op zoek naar oplossingen.

Mijn website en mijn persoonlijke verhaal kunt u vinden op Homepage

Naam vladm
Datum 09-03-2014 04:27:58

ik ben 48j en 26 j gehuwd.
ik wilde nog zeggen dat ik een jeugdtrauma heb (incest door broer)4j lang dit kwam boven na die operatie.
ik had het weggestopt dus niet verwerkt(ik dacht van wel).
het misbruik is gestopt doordat ik uit huis ging wonen op mijn 18de.
we hebben 14 j terug een zoon gekregen(huilbaby)en mijn man kreeg 11 j terug reuma,en kwam toen depressief thuis,ik ving hem op en zei leun maar op mij,
Homepage
leun alemaal maar op mij(dacht ik).ik ben perfectionistisch,wilde alles zelf oplossen en mocht beslist geen fouten maken (van mijzelf)ik wilde dat iedereen mij aardig vond en andersom ook.
nu stel ik mijn grenzen ,doe wat ik kan,doseer alles,zeg nee als ik geen zin heb in wat dan ook,ik mag nu fouten maken van mijzelf.
Homepage
dat wordt me niet in dank afgenomen die veranderingen ,maar dat is dan hun probleem.
ik wil nog wel melden dat ik overprikkeld ben,wat reuk en geluid aangaat.hoor te goed en ruikt teveel
gr nel

Naam Nel
Datum 07-02-2014 21:37:32

ik ben 10 geleden thuis komen te zitten met klachten die gerelateerd zijn aan een burn-out zoals:extreme vermoeidheid,erg prikkelbaar,huilerig,spier en darmklachten,duizeligheid enz ,

hierdoor ben ik ook mijn werk kwijtgeraakt voordat de klachten begonnen heb ik een baarmoederhalsoperatie gehad(het kwade stukje is bevroren tijdens een dagopname)nadat ik uit de lichte narcose kwam ,merkte ik gelijk verschil,ik was me daar toch duizelig en misselijk,van de narcose dacht ik toen nog ,maar helaas na 10 j en veelvuldig bezoek bij verschillende specialisten ,kno arts ,vrouwenarts(3 verschillende)en 2 neurologen,scans en mri`s en gehooronderzoek+ Homepage bloedafname (zeiden ze dat alles oke was):tegelijkertijd blijkt achteraf gezien is ook bij mij de overgang begonnen ,nu wilde ik vragen ,hoe kun je onderscheid maken tussen burn-out en overgangsklachten die lopen bij mij door elkaar.
groetjes Nel

Naam Anne
Datum 03-02-2014 18:59:12

Vandaag bij de huisarts geweest die overspannenheid constateerde. Ik dacht dat dat een term was van vroeger, maar ik begrijp nu het verschil met burn-out.
Zelf had ik al wel het gevoel dat ik vooral rust nodig had na een emotioneel intensief jaar. Homepage
Ik sta op punt om met m'n werkgever te besluiten per april met ontslag te gaan, maar kan nu aangeven dat dit niet het juiste moment is om een belangrijke beslissing te nemen.
Verder aarzelde ik om naar de huisarts te gaan, maar nu ik dat heb gedaan ben ik blij met haar erkenning. Zij gaf aan wat ik zelf ook denk: een paar weken thuis. Nu nog naar de bedrijfsarts... en dan een poos echt even bijkomen. Ik weet dat ik hier zelf uitkom door goed naar mezelf te luisteren en de tijd te nemen. Ik heb al geleerd grenzen te stellen, maar een periode lang heb ik moeite gehad om dat in de praktijk te brengen. Ik ga zeker op een bepaald moment weg bij m'n huidige werk,

Naam Rick
Datum 01-02-2014 03:47:04

Ik ben blij dat er serieus onderzoek gedaan word naar burn-out.Mensen kunnen niet voelen wat er met je aan de hand is,dus echt praten erover word al snel een probleem.Ik ben al bijna drie jaar ziek en ik vind het hoog tijd worden dat ik beter word.Ik voel me het beste als ik helemaal alleen ben.Hulpverleners word
ik erg moe van!!Sinds ik besloten heb om het zelf te doen,gaat het een stuk beter.
Het is een zwaar gevecht met jezelf!!!
Homepage

Naam Niem
Datum 31-01-2014 21:52:58

Ik raad iedereen aan met vermoeidheidsklachten naar een orthomoleculair dokter te gaan,
die doet een bloedtest (in een gewoon ziekenhuis)en vult tekorten aan.

Zelf ben ik 6 jaar lang bekaf geweest,
de huisarts zei dat ik meer moest gaan bewegen maar wanneer ik dat deed viel ik gewoon flauw van vermoeidheid.

Op een gegeven moment ben ik in het ziekenhuis beland,waar men dacht dat ik hartklachten had.

Ik bleek een groot tekort aan cortisol te hebben,
Homepage daarna in het ziekenhuis 2 maal een zogenaamde stress test gedaan ,maar bij stress blijk ik toch wat cortisol aan te maken
Volgens het ziekenhuis was de oplossing maar meer stress te hebben endicrinoloog van het Radboud ziekenhuis notabene !
Huisarts wilde niet helpen omdat je niet weet wat een normale cortisol waarde is bij geen stress omdat dit bijna nooit gemeten word
Dus

Naam tess
Datum 31-01-2014 21:26:11

burnout info
Burn-out is een psychologische term voor het fenomeen compleet opgebrand te zijn. Iemand met burn-out is vaak niet eens meer in staat om de simpelste taken uit te voeren, of zoiets als een trap op te lopen zonder volledig uitgeput te zijn. De ervaring om ineens zo'n groot gebrek aan energie, concentratie en zingeving te ervaren is emotioneel erg heftig en schokkend voor de getroffene en is voor buitenstaanders moeilijk te bevatten. Te meer omdat de getroffene voorheen doorgaans juist erg energiek en opgewekt was en normaliter een schepje er bovenop doen afdoende is om een pittige uitdaging het hoofd te bieden.

bestpreworkoutsupplementreviews.com

Naam Jasmijn
Datum 26-02-2013 13:44:18

Heeft u een burnout of denkt u dat een burnout heeft?
Meld u dan aan voor mijn afstudeeronderzoek!

U maakt niet alleen kans op 25 euro maar u levert ook een bijdrage aan een onderzoek naar burnout!

Het duurt maar tien minuten en kan volledig anoniem!

Ga naar de website: Homepage of mail mij!

Naam Sylvia
Datum 25-10-2012 15:01:28

In 2009 had ik een burn-out. Na ongeveer een half jaar ben ik weer gaan werken.
Nu heb ik vanaf 2 januari weer een burn-out. Ik heb diverse testen gehad waaronder een scan van de hersenen. Alles was oke. Toch ben ik er nog steeds niet vanaf. Ik kon zelfs niet meer rekenen en ook geen klok kijken. Uiteraard wordt ik behandeld door een psygoloog. Ik merk dat het wel iets beter gaat, maar nog lang niet goed. Ik vraag mij af of het ooit weer beter gaat.

Naam anita
Datum 20-06-2012 06:07:31

vervolg van onderstaand

mijn dochter gaf aan dat ze bang was dat er iets ernstig met mij was ze voelde feiloos aan dat het niet goed was met mij,die avond ben ik ook ingestort en niets meer waard,maar ja een moeder van 3 kinderen met eenman als vrachtwagen chauffeur komt er veel op mijn schouders terecht dus gewoon doorgaan tot 26 mei,ik dacht dat ik een hartinfarct kreeg heb bijna 7 uur op de hartbewaking gelegen, gelukkig geen infarct,helaas is er wel een aangeboren hart afwijking gevondendaar benikwel van geschrokken, maar ik weet dat die druk op de borst door de burnout komt,nu erg rustig aan doen met hulp van maatschappelijk werk de huisarts,proberen we een start van herstel te maken

Naam anita
Datum 20-06-2012 05:58:44

hallo

sinds 2009 is er in ons gezin heel veel gebeurd vooral op gezondheids gebied van mijn man dit hakte er goed in,alleen ik ging gewoon door hield mij sterk en groot voor mijn man en kinderen,nooit de tijd genomen voor verwerking.in 2011 heb ik een gastric bypass ondergaan om toekomstige gezondheidsproblemen te voorkomen hart en vaat ziektes en diabetes zitten in de famillie,oktober 2011 2 x alvlees klier ontsteking en een galblaas verwijdering.
begin dit jaar begon ik vermoeidheids klachten te krijgen stemmingwisselingen huilbuien,een vriendin die zelf al meer dan een jaar last van een burnout had waarschuwde mij ,van meid kijk uit ik herken dit zo goed,toch nog door gaan, mijn jongste dochter van 8 kreeg plotseling van migrane aanvallen,toen bij de huisarts geweest en die raakte de gevoelige snaar en in de avond na een geprek tussen mijn man dochter en mij ben ik ingestort.

Naam Chantal
Datum 10-04-2012 20:50:59

Wat een verhalen allemaal! Ik schrik er wat van dat het allemaal zo lang kan duren...Ik ben ook langzaam maar zeker in een Burnout terecht gekomen, vorig jaar rond deze tijd 3 maanden thuis geweest, maar ik had toen ook all de behoefte om veel langer uit te rusten. Omdat ik toen dacht dat ik het eigenlijk niet kan maken om langer thuis te blijven, ben ik weer begonnen met werken. Maar nu merk ik weer dat het gewoon helemaal niet goed gaat. Ik voel mee zo vastgelopen, wordt all duizelig van alleen gedachtens over wat ik nog moet doen die dag....onvoorstelbaar dat het zoveer kan komen. Het lijkt wel een muur waar ik dagelijks tegenaanloop. Vind het zelf ook heel erg, dat ik niets kan hebben. Het lijkt wel als of getraumatiseerd ben door stress.werk veel met deadlines, begin spoms te hyperventileren door een aanstaande deadline. Als ik 2 dingen moet doen, en er onverwachts een deerde opgave bijkomt ( langs het postkantoor gaan) dan slaat all alles op tilt. Angst! Paniek!

Naam ilse van landeghem
Datum 15-02-2012 14:13:14

Na mijn moeizaam "herstel" ben ik gelukkiger dan ooit tevoren en besef ik dat geluk in kleine dingen zit...het "moeten" moet niet meer! Presteren heb ik geschrapt in mijn woordenboek en elke dag doe ik een beetje huishoudelijk werk thuis...toch heb ik ook nog dagen dat ik enorm moe ben, zoals vandaag, en merk ik toch weer op dat ik nog steeds moet oppassen met wat ik doe...heb gisteren heel de namiddag in de weer geweest met koken: soep, hoofdgerecht, dessertjes... en dat maakt me dan wel weer bang naar de toekomst toe... hoe moet het verder? Vind ik wel "aangepast" werk waar de werkdruk een pak lager ligt... Ben beetje angstig om naar werk te gaan zoeken en vooral bang dat ik er terug onderdoor ga gaan ... soms gewoon van iets te veel te poetsen of te koken als ik goede dagen heb, moet ik het de dag nadien bekopen... hoe moet het als ik ga werken? Ik zal nooit meer de oude worden, dat besef ik en terug reintegreren in de maatschappij sta je als burnouter er volledig ALLEEN voor!

Naam Van Landeghem Ilse
Datum 15-02-2012 13:32:15

Beste lotgenoten, ik zit reeds thuis van oktober 2008. Was te ambitieus en carričregericht bezig als enige vrouw tussen een mannenwereld en wou mijn mannetje staan... alle klachten zoals hoofdspanningsklachten, bijna in slaap vallen in de auto op weg naar klanten, mij uit mijn bed slepen 's morgens, alle signalen genegeerd tot mijn lichaam er de brui aan heeft gegeven en ik plots niet meer kon... geen telefoon opnemen, geen mails lezen, alles was plots te veel...hyperventileren, niet meer kunnen eten...velen onder jullie zullen het wel herkennen... ik identificeerde me volledig met mijn werk en toen ik thuis kwam te zitten, was ik mezelf totaal kwijt en kwam ik nog in een groter gat terecht... zonder mijn werk was ik niks! Dit verdict kwam hard aan! 2 jaar therapie gehad. Ik kan, wil niet meer terug naar mijn vorig werk.Binnenkort zoeken naar nieuw werk want wordt afgeschreven van de ziekenkas op 22/3. Advies: luister naar uw lichaam en aanvaard de mindere dagen! Gezin staat op nr 1

Naam Eveline
Datum 11-01-2012 09:05:40

Ik zit nu net voor de kerst thuis, huisarts geeft aan overspannen te zijn met een dreigende burn-out.Na de vele klachten zoals hyperventilatie, hartkloppingen, schichtig, hyperalert, huilbuien, slaapproblemen, koken bv al te veel is en dan nu nog extreme vermoeidheid. Moet bv als ik de hele dag nog niets gedaan heb en wil dan bv stofzuigen dat ik daarna echt kapot ben. Heel slap, niet meer op mijn benen kunnen staan. Heb dan de hele middag de tijd nodig om bij te komen. Vindt dit echt verschrikkelijk. Ben normaal echt een bezige bij dus dit is niets voor mij.
Zit in de gezondheidszorg en daar zit de oorzaak van overspannenheid. Hoge werkdruk, vele collega's die weg zijn gegaan en geen gediplomeerde verzorgende er voor terug gekregen. Elk half jaar een nieuwe manager enz.En ik ging maar door en door, voelde me erg verantwoordelijk voor alles, terwijl ik helemaal geen leidinggevende baan heb. Mijn vraag is: zal ik naar een psycholoog, haptonoom of iets anders gaan?

Naam TVS
Datum 30-12-2011 02:56:36

Erg herkenbaar, ben ruim 1,5 jaar aan het sukkelen en gaat nu heel langzaam iets beter. Ik ben ook mijn baan kwijtgeraakt (wat financiële problemen oplevert) door voornamelijk onbegrip van de werkgever en slaande ruzie met de arbo arts, relatie is over en heb een huis waar nog veel schuld op zit en dus onverkoopbaar is. Heb psychologen/mindfullness en medicatie gehad (waarbij eigenlijk alleen medicatie hielp), er zijn nog steeds stress factoren (gelukkig wel steeds minder), maar kan het door het verloop van de tijd wat beter relativeren. Ook heb ik in de tussentijd nog de diagnose ADHD gekregen, wat weer verklaard waarom ik niet tot rust kan komen. Belangrijk is dat ik weer een dagbesteding heb in de vorm van werk, maar niet in zo'n stressvolle situatie als voorheen, dus hierin moet ik erg zorgvuldig zijn maar het moet wel een functie zijn die redelijk verdient (wat weer verwachtingen met zich meebrengt). Maar deze hobbel moet ik nemen! Het zou veel stressfactoren wegnemen!

Naam Saar
Datum 30-11-2011 19:32:35

Wat een herkenbare verhalen. Zelf ben ik 25 en zit ik sinds september met een burn out thuis. 3 jaar dagelijkse paniekaanvallen, chronisch hyperventileren, chronische nek, rug en spierpijn,pijn op de borst, niet meer menstueren, maandelijks naar de huisarts maar niets te vinden. Kortom het duurde 3 jr voordat mijn lichaam me heeft gedwongen te gaan luisteren en langzaam begin ik weer te voelen. Ik ben onder behandeling bij een haptonoom en kan het iedereen aanraden, ik leer weer te voelen, te genieten, anders over dingen na te denken en daardoor ga ik ook weer ontspannen. Ik ben er nog lang niet maar wil iedereen die (net) thuis zit of hele kleine stapjes maakt een hart onder de riem steken. Er zijn mensen die je begrijpen en de kunst is om te geloven dat er vanzelf weer een lichtje gaat branden ondanks dat je het nu nog niet kan zien!

Naam ineke
Datum 18-11-2011 09:28:26

Ben geestelijk en lichamelijk uitgehold. Heb zoveel meegemaakt...ben altijd doorgegaan....en nu kan ik niet meer. Alle lichamelijke klachten genegeerd totdat ik overdag flauw begon te vallen. Ben nu 3 maand thuis en ben blij dat ik aan mijn herstel mag werken. Financieel is het echter wel moeilijk. Kom maandelijks 400 euro te kort in de ziektewet om vaste lasten te kunnen betalen. Ben alleenstaand, zit nog met de erfenis van een dure woning...al 2 jaar in de verkoop....
Dit maakt het allemaal zo ingewikkeld en geeft de bekende cirkel waar je niet uitkomt. Moet aan geld zien te komen ( geeft druk ) Voel me schuldig omdat het eigenlijk niet 'mag'....
Maar welke keuze heb ik dan??? Failliet gaan is de enige optie. Heb soms zin om er uit te stappen!

Naam Niem
Datum 06-09-2011 18:50:32

Ik raad iedereen aan met vermoeidheidsklachten naar een orthomoleculair dokter te gaan,
die doet een bloedtest (in een gewoon ziekenhuis)en vult tekorten aan.

Zelf ben ik 6 jaar lang bekaf geweest,
de huisarts zei dat ik meer moest gaan bewegen maar wanneer ik dat deed viel ik gewoon flauw van vermoeidheid.

Op een gegeven moment ben ik in het ziekenhuis beland,waar men dacht dat ik hartklachten had.

Ik bleek een groot tekort aan cortisol te hebben,
daarna in het ziekenhuis 2 maal een zogenaamde stress test gedaan ,maar bij stress blijk ik toch wat cortisol aan te maken
Volgens het ziekenhuis was de oplossing maar meer stress te hebben endicrinoloog van het Radboud ziekenhuis notabene !
Huisarts wilde niet helpen omdat je niet weet wat een normale cortisol waarde is bij geen stress omdat dit bijna nooit gemeten word
Dus op eigen houtje naar een orthomoleculair dokter gegaan die mij cortisol tabletjes voorschreef
Na 3 maanden was de mist in mijn hoofd weg en ik de
oude

Naam cin
Datum 21-08-2011 02:17:25

Hallo allemaal,
Ik vind het fijn om dit forum te lezen hoe erg ik het ook vindt voor jullie.
Maar het is toch fijn om te weten dat je niet de enugste bent.
Ik ben 23 jaar en anderhalf jaar geleden wist ik niet wat me overkwam.
Paniekaanvallen angst huilbuien geen concentratie alleen etc.
Ik ben hulp gaan zoeken en nu ben ik toch wat sterker maar val soms gigantisch terug. Ik heb er veel verdriet van vooral het onbegrip van de werkgever collegas komen hard aan! Ik kan er zelfs nu niet van slapen.
Ik werk nog steeds altijd door omdat ik mijn baan nodig heb .. het is een gevecht mensen zien niet hoe hard wij mensen met een burn out knokken.. om door te gaan! Lichamelijk em geestelijk. Ik hoop dat op eem dag het taboe wordt doorbroken dat werkgevers en andere mensen zich er meer in kunnen plaatsen.. maar iedereen is anders ik wens jullie allemaal het beste!! En ik denk altijd maar ooit gaat het zonnetje schijnen

Naam GJ
Datum 12-05-2011 22:01:48

Hartelijk dank voor het publiceren van dit onderzoek. Het is fijn om feiten en cijfers te zien. Daarnaast is het fijn herkenning te vinden en te weten dat je niet de enige bent.

Naam Esther
Datum 05-04-2011 21:33:58

Beste Nico,

Ik ben een jonge meid van 23 en zit sinds december 2010 thuis met een burnout. Het gaat langzaam de goede kant op en ik begin weer langzaam aan mijn school. Ondanks dat blijf ik steeds op internet zoeken naar informatie. Toen zag ik ineens dit verslag. Ik vond het interessant om te lezen en vooral de antwoorden van de mensen die de enquete hebben ingevuld raken me. Ik herken er veel in en dat geeft je het gevoel dat er ook mensen zijn die je wel begrijpen.

Ik heb in het begin van mijn burnout de kracht en de concentratie gevonden om een boek te lezen over burnout. Het heeft mij enorm geholpen.. ik weet niet of het andere ook kan helpen, maar het is het volgende boek: Opgebrand; herkennen, voorkomen en genezen van burn-out van de auteurs; Burgh, J. van der & Reijnen, H.

Complimenten voor je verslag!

Naam Christien
Datum 09-03-2011 11:51:51

Daar was ik weer ga even nog door want 1000 tekens is voor mij te weinig. Anders terug komen klinkt positief maar heeft nog al wat voeten in de aarden. Gevoelsmatig zet dat alles op z`n kop.Vragen als voor wie,wat waarom en niet te onderschatten je lichamelijke coditie vergen veel tijd en geduld.niet te vergeten de diepgang van waar iets vandaan komt en voor je het in de gaten hebt,had ik mijzelf volgeladen met shit uit het verleden en onverwerkte emotie`s.Daar mag nu tijd voor worden vrij gemaakt en dat wordt door sommige mensen uit mijn omgeving niet begrepen. Laat staan dat ik het altijd zelf snap.Maar daar ga ik geen enegie meer in steken.Nu momenteel ben ik opzoek naar mijn eigen weg,werk is begripvol maar met druk.je moet stapjes maken zegt de bedrijfsarts,schrijf maar op wat je wel goed kan,zijn kindelijke toon van toespreken heeft voor mij een negatieve bijsmaak en roept een gevoelstoestand op van weerzin. Ook dat kost weer energie.resetten en niet in gaan zitten.
gr.Christien

Naam Christien
Datum 09-03-2011 11:07:33

Hallo
Sinds november 2010 ben ik in een burnout terecht gekomen, zo voelde dat het overviel mij helemaal toen ik door een rood stoplicht reed en op een kruising tegen een andere auto tot stilstand kwam. Doordat ik niet naar mijn eigen lichaam en gevoel had geluisterd en signalen van vermoeidheid negeerde,stuite ik op een totale stilstand. Zoiets van keiharde muziek naar totale stilte en de hersenschudding werkte daarin mee. Alles was een waas,praten verliep traag,angst aan vallen wanneer ik boodschappen ging doen en vertrouwen in mijn eigen ik was ver tezoeken.Ik had veel te veel hooi op mijn vork genomen qua werk, werkplezier was ook ver te zoeken maar ik zette mijn schouders er onder en ik trok de kar wel ,niet dus !!! gevoel van falen. niet hebben kunnen voldoen aan . Toen dacht ik (want denken doe je veel) Wat is dat eigenlijk voldoen aan wat??? en aan wie??Dit was ineens geen vraag? Dit was mijn onderwerp.Langzaam met ups en downs kom ik terug maar dan anders. gr.christien

Naam Sandra
Datum 25-01-2011 09:05:02

Hallo,
Ik heb een burn out sinds juni 2010, ik weet wat het is en hoeveel onbegrip er is.
Als je een gebroken been hebt zien mensen het aan je en hebben ze begrip.
Ik heb psychologische hulp en mijn bedrijfsarts heeft eindelijk begrip.
Het is moeilijk om voor jezelf op te komen als je zo moe bent maar blijf jezelf verdedigen!
Jij bent degene die beter moet worden!
Wandelen ,tijd voor jezelf ik heb t moeten leren en het helpt echt...gewoon doen !
Ik heb heel veel aan yoga en meditatie en ben sinds kort onder behandeling van een osteopaat.
Dit laatste had ik veel eerder moeten doen !
Ik heb nu 3 behandelingen gehad en kan veel beter tegen prikkels zoals geluiden en drukke ruimtes. Burn out heeft ook te maken met je persoonlijkheid , te lang doorgaan,teveel van jezelf verwachten en wat andere mensen van je denken. Bij de psycholoog leer ik nu grenzen aangeven. Je komt er sterker uit! Veel sterkte!

Naam peter
Datum 10-01-2011 21:34:45

ik woon in oost vlaanderen
ik werk in beschutte werkplaats;
waar je geen woord mag zeggen tegen
je collega,s
doe je het toch dan krijg je last
met de monitor,
en als je toch teveel praat! dan
moet je gaan stempelen,
dus om die reden ben ik al drie weken
thuis,

Naam Haarlem
Datum 06-12-2010 21:20:20

Na aandachtig het artikel te hebben gelezen moet ik helaas aan mijzelf toegeven dat ik een terugval heb óf nog helemaal niet genezen ben na mijn burn out vanaf november 2009.

24 jaar, zeg te weinig nee en nu alweer een week thuis. Bah. Wandelen is een goede tijdelijke oplossing. alleen mijn omgeving heeft geen begrip. 'we zijn toch doorzetters!'

Anyway, erg bedankt voor het artikel. Ik ben niet de enige...

Naam alie hekking
Datum 20-09-2010 18:32:29

hallo nico

ik be een vrouw van 52 jaar en sinds februari thuis met een burn out
na 6 weeken thuis te zijn moest toch maar weer gedeeltelijk aan het werk
naar ik 40 uur per week werk twee ploegendiensten best een zware baan heb was dat voor mij heel heftig
nu ik bij de hsk groep loop en het maar niet wil alle bijwerken van een burn out heb ik wel je moet eerst thuis je rust vinden word er meegedeeld en dat het beter is dat je thuis blijft zit er voor mij niet in mij arbo arts zegt mij letterlijk een burn out bestaat niet
o wat heb k dan het is bevestigt door psygeloog en artsen ??????
nee je gaat maar gewoon werken 4 uur terwijl mijn lichaam niet meer kan ik ben kapot en niemand lijkt je te begrijpen ik ben echt zo boos en bang hoe het nu verder moet
zij er meer mensen die dit hebben ondervonden

Naam carla
Datum 12-09-2010 09:42:45

hallo, nico enige weken terug had ik een aanval van hevig trillen beven mijn armen en benen bleven schokken ik kon het niet stil krijgen naar de huisarts geweest die gaf me toen antidepressiva nou dat heb ik geweten de tweede dag na iname zakte ik op de nak steeds weg ik wist niet meer wie ik was en of ik er nog wel was ben toen gelijk opgenomen in een crissis centrum waar ik de antidepressiva niet meer mocht innemen daar vertelde ze me na twee gesprekken met een spychiater dat ik die helemaal niet mag en hoef te hebben.
terug naar de huisarts die de fout niet wil toegeven en maar vol blijft houden dat ik te veel stress heb.
Ik ben gewoon uitgeput Ik heb ME en kon hiervoor al zo'n drie weken niet slapen presies in de zomertijd dat iedereen 'savonds en snachts nog lekker buiten zat zodat ik dus niet kon slapen ik vroeg toen al aan de huisarts of hij een ander slaapmiddel had zodat ik even bij kon slapen maar kreeg dat niet waardoor ik dus helemaal uitgeput raakte en 7kg afviel

Naam Hetty
Datum 31-03-2010 20:42:39

Dag Nico. Wat een helder overzicht van wat er gaande kan zijn bij een burnout. Ben 1,5 jaar verder en ken mezelf nog niet terug. Geen begrip bedrijfsarts, gelukkig wel realistisch bij het uwv. Bizar vind ik vooral de ervaring wel 'rond te kunnen lopen', een creatieve cursus te volgen al kost het moeite, maar nauwelijks iets concreets uit mijn handen te krijgen zowel thuis als op het reintegratietraject. Benauwend het idee dat ik gewoon niet kan denken en werken zoals ik graag wil. Enige schaamte voor de buitenwereld ook, niet werken, wel af en toe gezellige dingen kunnen doen. Beredeneerd is schaamte niet nodig. Maar toch. Fantastische steun van mijn huisarts. Veel plezier gehad van boeken van prof Van Houdenhoven. Een Belg die uitleg geeft over de werking van het stresssysteem in verhouding tot m.n. CVS.
Dank voor je moeite je gegevens toegankelijk te maken.

Naam Leon
Datum 08-02-2010 21:45:55

Hallo Nico,

Heel fijn om je onderzoek te lezen, veel herkenning maar ook confronterend maar het is zoals het is.
Ik ben nu een jaar in de ziektewet, ben een aantal keren weer therapeutisch gaan werken, maar moet onder ogen zien dat mijn huidige werk (onderwijs) niet meer mogelijk is. Het is nog steeds mijn passie om mensen kennis bij te brengen maar door de enorme veranderingen in het onderwijs is dit voor mij niet meer mogelijk Ik heb een een hele fijne arbo arts die me goed begrijpt en me helpt om alles weer op de rails te krijgen via reintegratie etc. Hoop dat voor iedereen die met een burnout te kampen hebben het zonnetje weer langzaam mag gaan schijnen.

Met vriendelijke groet,

Leon.

Naam jen
Datum 28-01-2010 14:54:33

Beste Nico,
Vond het fijn je rapport te lezen.
Ik ben ongeveer drie maand thuis met burnout, uitputting door het werk, overbelasting op het werk. Structureel is er iets mis met het klein bedrijfje waar ik werk. Ik moet er weg, zoveel is zeker. Hoe of liever op welke manier, ben ik nog aan het uitzoeken. Dit zorgt voor veel onrust en bevordert mijn genezing geenszins. Ik wil rust, breken met mijn huidig werk en stilletjesaan een nieuw hoofdstuk beginnen. Maar eerst nog herstellen...

Naam Lysan
Datum 09-01-2010 20:04:24

Beste Nico,
Wat fijn om deze site te lezen. Het geeft veel herkenning en daarmee houvast voor de toekomst. Mijn burnout-proces duurt inmiddels een maand of acht en vaak denk ik dat het einde in zicht is. Helaas loop je dan toch iedere keer weer tegen de muur aan na een te euforische periode en worden nieuwe grenzen gesteld. Al met al komt er meer balans in het leven, al denk ik dat het nog heel lang kan duren voor er echt een streep onder gezet kan worden. Tegen degenen die in het begin staan van proces wil ik iets positiefs zeggen: burnout is niet alleen maar overval op je leven en heel erg vervelend maar ook een leerproces naar een mooier en beter leven dan dat je daarvoor had. De zon gaat weer schijnen al is daar wel veel tijd voor nodig!

Naam Lisette
Datum 22-09-2009 14:07:48

a.s. woensdag voor een second opinion bij een andere bedrijfsarts te melden. Geen enkele motivatie waarom en de website van deze arts (een zelfstandige) ziet er niet echt betrouwbaar uit. Ik voel me voor het blok gezet, boos, teleurgesteld en heb het idee dat ze mij een grote leugenaar en aansteller vinden. En ik voelde me al schuldig en wil graag z.s.m. weer aan de slag. Nu alleen niet meer.. ik ben zo bang dat ik bij dit bedrijf niet de ruimte krijg te herstellen. En net als de anderen: als ik vacatures zoek denk ik alleen maar "dit kan ik niet, dit lukt me niet". Ik heb gisteren allerlei info ingewonnen en nu die afspraak geweigerd een aangegeven alleen een second opinion te willen via het UWV. Dat schijnt de normale weg te zijn en geeft mij ook meer vertrouwen. Ik baal dat ik de 1e week van de maand rust niets aan mijn herstel heb kunnen doen en heb moeite een goede uitweg te zien. De arts zegt dat het om mijn herstel gaat, maar is dat wel zo in deze werkmaatschappij?

Naam Lisette
Datum 22-09-2009 14:00:10

Hoi, wat fijn om deze site te ontdekken. In het kort: ik zit nu 5 weken thuis met werkgerelateerde overspannenheid. Ik stel hoge eisen aan mezelf en mijn werk en werk sinds jan bij een klein bedrijfje. Niets is goed geregeld en het produkt waar ik mee ging werken bleek nog niet te bestaan. Na 1 maand ging mijn directe collega plotseling weg, waarna mijn werkdruk enorm toenam. Het ging steeds slechter. Moeite om nee te zeggen maar ook moeite om mijn werk nog uit te voeren. Eerst stelde ik de grote klussen uit, daarna ook de kleinere, ik opende e-mails niet om maar niet te hoeven zien welk werk nog meer in het verschiet lag. Prive deed ik niks meer in het huishouden, sporten kon ik niet meer opbrengen en afspraken met vrienden al helemaal niet. Om ervoor te zorgen dat ik niet te snel begin heeft de Arbo mijn vorige week nog een maand rust voorgeschreven. Toen dit per post bevestigd werd, kreeg ik nog maar enkele uren later een mail van mijn werkgever met het verzoek mij

Naam gijsje
Datum 18-06-2009 21:32:32

hallo ik ben 28 jaar en besef dat waar ik nu mee bezig ben het belangrijkst is in heel mijn leven...vaag op de achtergrond heb ik altijd last gehad van sombere stemmingen die omslaan naar erg vrolijke stemmingen maar goed, uiteindelijk is dit tot een explosie gekomen in november en ben ik "ingestort"ik kon werkelijk niets meer en zoals in het verhaal is een negatieve werksfeer zeer slecht voor je gezondheid! ik ging zo lang door totdat ik sliep......slapen slapen en niets meer kunnen het was een hel! godzijdank heb ik antidepressiva want deze maakte mijn hoofd leger en langzaamaan kan ik weer wat dingen op een rijtje zetten!! ik vind het knap om te lezen dat er zoveel mensen een burnout hebben en hier langzaam uit komen!! want het is zeker het ergste wat ik ooit mee gemaakt heb!!! heel veel sterkte voor iedereen die dit ook mee moet maken!!! liefs van mij

Naam Tara
Datum 11-03-2009 22:29:54

Er waren maar 1000 tekens. Vorig bericht was samengevat en clinisch. Maar nu komen mijn gevoelens op papier. Pijn ervaren is dragelijk en zo vergeten. Maar trauma's in het verleden niet. Ze worden weggestopt en veilig opgeborgen. Je propt je leven zo vol. Maar schijn bedriegt! Sinds 2 maanden zit ik nu in de ziektewet door deze sneaky ziekte. Angstaanvallen, emotionele uitputting (bijna 2 weken continu geslapen) huilbuien, totaal uitgeput gevoel, weinig inspiratie, Energiepieken (Yes, I am back in town gevoel!)om vervolgens de volgende dag genadeloos gestraft te worden omdat je te veel hooi op vork had genomen. Toekomst is werkloosheid. Uitgerangeerd op je vijftigste omdat je niet meer past in het plaatje en de crisis maakt het allemaal niet rooskleuriger op. Ik vertrouw nu op mij karakter en doorzettingsvermogen. Trots dat ik toch naar het bastiljon van mijn werkgever heb betreden en de afwijkende ogen van de 'collega's' heb gezien. Mijn passie niet hebt verloren! Daar zit m'n energie

Naam Tara
Datum 11-03-2009 21:45:46

Ooit keek ik neer op collega's die zich maar steeds ziek melden... Zwak ziek en misselijk noemde ik hen. Nu zit ik zelf in zo'n situatie. Burn-out! Na mijn scheiding dacht ik een nieuw leven te beginnen, maar eigenlijk begon het pas. Eindelijk kon ik mijn eigen keuzes maken en mijn passie volgen. Na een euforische tijd ging het wrikken en wroeten. Ik had mijn tijd zo vol gepland met "full time" werken, -studie, -zorgen voor 3 kinderen. Langzaam begonnen de 3 peilers te wankelen. Kinderen kregen te weinig aandacht. Studie ging als een trein maar een kentering begon. Functioneerde als de beste op het werk maar langzaam werd ik minder geconcentreerd. Bovendien was mijn studierichting niet werkgerelateerd en dat vond mijn werkgever niet leuk, want je investeerde niet in je beroep en daardoor kon ik niet verder groeien. Gevolg op alle kleine foutjes werd een vergrootglas gelegd en al gauw werd een dossier gebouwd. Nu outplacement!. Soms denk ik nu had ik maar een been gebroken. Frustratie!

Naam Julian
Datum 02-02-2009 22:55:31

interessant om wat statistieken hierover te lezen! Veel herkenbare punten.

Naam Ger
Datum 15-12-2008 23:13:31

Hallo,

Enige jaren geleden heb ik een burn-out gehad.
Dat kwam "waarschijnlijk" door een slechte werksfeer, mijn huwelijk waar ik me grote zorgen over maakte en waarschijnlijk mijn eigen karaktereigenschappen, ik ben een grote idealist en erg fanatiek in mijn werk en bezigheden.
Ik ben weer uit dat dal gekropen en kort daarna gescheiden.
Nu ben ik wel weer gelukkig getrouwd met een heel lieve vrouw, dat doet me goed en helpt me.
Maar toch krijg ik steeds sterker het gevoel dat ik weer heel hard op een volgende burn-out afsteven.
Ik heb het afgelopen jaar vaak het ziekenhuis bezocht omdat ik steeds erg moe ben, dat begint al vroeg in de middag.
De slechte werksituatie is er nog steeds en ik zou graag van baan willen veranderen, maar met een leeftijd van bijna 56 jaar is dat niet gemakkelijk en waarschijnlijk ook niet verstandig, ik heb nu namelijk een vaste baan.
Weet eigenlijk niet goed wat ik met deze situatie aan moet. Graag hulp of advies

Naam Marlies
Datum 28-11-2008 14:06:24

Beste Nico,

Wat mij opvalt- niet alleen in dit onderzoek- is dat gefocust wordt op de psychische kant van burnout.

Vaak worden lichamelijke problemen (bijvoorbeeld infecties die maar niet over gaan, maagzweren en als gevolg daarvan weer bloedarmoede) los gezien van de burnout terwijl ze er wel degelijk mee te maken hebben.

Naam vrouw van 20-02-2008
Datum 26-11-2008 21:19:48

Hallo,

Ik dacht, laat ik even laten weten dat ik er bovenop ben gekomen. Ik ben erg diep gegaan, voordat ik omhoog ging. Wat mij uiteindelijk er bovenop heeft geholpen is niet een universele formule, die kan werken voor anderen. Maar wat ik heb gedaan, heeft in elk geval geleid tot mijn herstel.
Oi, samenvattend: huisarts, psycholoog, in structuur blijven, met tegenzin toch leuke dingen doen, rusten voor ik moe was, veel kamperen en een andere baan.

Ik voelde me eigenlijk veel rot en heel rot. Behalve als ik kampeerde (why? Misschien omdat ik tijdens kamperen nooit iets hoef en ook niets kan: er is immers niets. En dat heet dan kamperen. Als ik erover schrijf, kom ik al bij)

Ik heb bij stress nog last van angst, dat beschouw ik als een lastig bijverschijnsel en een signaal dat ik op mezelf moet blijven letten.

Een van die stappen in herstel, was ook hier lezen en een beetje schrijven.
Bedankt in elk geval. En voor anderen, die zijn als ik was: hou hoo

Naam jan
Datum 30-10-2008 17:07:46

Hallo.
Sinds januari 2008 zit ik thuis met een burnout.
Ben in behandeling bij de huisarts,psygoloog,maatschappelijk werker,raon manager, ,Arboarts.
De laatste tijd heb ik geeen trek meer om het hele verhaal hoe ik mij voel opnieuw te vertellen.Kan me heel moeilijk ontspannen en slaap heel slecht.Ben steeds als ik naar een van de genoemde instanties ga heel druk bezeg hoe de afloop zal zijn.Ik heb de nijging om alle afspraken af te zeggen.
Zie ook op tegen de toekomst ( hoe verder met werken)

Kan mij iemand die een burout heeft gehad adviseren wat de beste oplossing is?

Bij voorbaat dank.

Jan.

Naam Leon
Datum 19-10-2008 17:04:06

Ik ben al heel erg lang op zoek naar rust in mijn hoofd, in de hoop weer voldoende energie op te bouwen en mijn gevoelsleven weer op de rails te krijgen.
Ik voel me nu compleet afgebrand, maar ook klemgezet tussen mijn werk (mijn inkomen), mijn hypotheek en mijn gezinsleven.
Ik ben leeg en voel me erg schuldig tegenover mijn vrouw, ben erg ontevreden over mijn werk en de vele veranderingen waarvan ik vind dat ze altijd in mijn nadeel uitvallen (meer werk, minder mensen).
Er is geen energie (meer) om mijn leven een slinger te geven door bijvoorbeeld te gaan solliciteren. Bedrijven stellen hoge eisen aan hun sollicitanten en ik heb geen kracht meer om allerhande competentietests af te leggen.
De stress vliegt me nu echter continu naar de keel en in het weekend ben ik paniekerig over het feit dat ik straks weer naar mijn werk moet.
Ik ben echter te loyaal en te trots om me ziek te melden, maar het gaat niet veel langer meer.
Ik ben mezelf kwijt en herken mezelf niet meer.
Hopeloos.

Reactie van Nico

Hallo Leon,

Je gooit alle problemen op hoop waardoor het een nare kluwen wordt. Dan is het niet gek dat je jezelf kwijt raakt en met hopeloos afsluit. In zo'n situatie krijgt alles ook een negatieve en wat dreigende lading. Ik ben altijd van mening dat van baan veranderen nu niet zinvol is en vaak niet nodig. Zet alle punten eens op een rijtje en bepaal bij elk punt hoe je in kleine stapjes verbeteringen kan aanbrengen. Wat je voor nu moet accepteren en wat kan je er wel aan doen Vergelijk je zelf ook een met andere personen, hoe vind je dat jij het doet? Als het niet lukt zoekt hulp. Of bespreek het meer met anderen, bijvoorbeeld je vrouw.

Succes

Naam Hilde
Datum 04-10-2008 12:19:55

Het lezen van de info op deze site werkte voor mij deels geruststellend. Ik ben blijkbaar niet de enige en vooral...ik ben niet gek aan het worden. Een bijkomend symptoom dat ik ook heb is een soort van (ingebeelde?)ruis in mijn hoofd. Dit is beangstigend en maakt dat ik zelfs geen rust heb als ik ga rusten, vooral omdat ik me er op begin te focussen. Ik vind dit symptoom niet terug in de beschrijvingen op de site. Zijn er nog mensen die dit hebben? Is dit normaal? En dan nog een vraagje: hoe kan je weten of je geen CVS hebt? Ikzelf heb nog maar een week last van overspannenheid, maar het maakt me zo bang! Groet, Hilde

Reactie van Nico

Hilde, oorsuizen en verwante klachten (knappen, piepen) hoor je ook terug bij stressklachten en burnout. Dit is met name vervelend omdat je vaak overgevoelig bent voor prikkels. Iemand gebruikte het als signaal dat zij het weer rustiger aan moest doen. Kijk eens of dit voor jouw zo werkt. Probeer je focus te verleggen op iets wat prettiger is. Voor de beoordeling van een CVS vindt je via de onderstaande link bij punt 2.1 een goede omschrijving.
Homepage

Naam Titus
Datum 06-09-2008 16:56:57

Beste Suzan,

Bedankt voor je berichtje. Mag ik je vragen hoe bij jou het cortisolteniveau is vastgesteld? Ben je door je huisarts bijvoorbeeld door verwezen naar een internist oid? Ik wil het namelijk deze wee mijn huisarts ook vragen dit te doen. Mocht het zo zijn dat dat bij mij ook te laag is, waardoor de adrenaline aanwezig blijft, dan is die therapie altijd de moeite van het proberen waard. Bij welke kliniek was dat overigens? toevallig in de buurt van Zwolle of niet?

Naam Titus
Datum 27-08-2008 10:09:41

Beste Niko, ik ben een man van 43 jaar en ben afgelopen zomer volledig ingestort. Het bekende beeld bij burnout: ik kon helemaal niets meer. Al mijn spieren raakten totaal verkrampt, ik dacht dat ik zou stikken, werd bang en angstig en heb sindsdien paniekaanvallen. Ik ben drukwerkend persoon. Dit heeft jarenlang een enorme druk op mij uitgeoefend als plichtsgetrouwe, nooit nee zeggende, werknemer en me uiteindelijk gesloopt. Ik heb last van slapeloosheid door chronisch verhoogde adrenaline en voortdurend bonzend hart. Nu heb ik een tijdje oxazepam gebruikt. Maar dat werkt niet meer. Nu schijnt antidepressiva goed te helpen bij deze burnout-gerelateerde verschijnselen. Heb je daar ervaring mee?

Reactie van Nico

Hallo Titus,

Naar mijn idee is het onder controle krijgen van de adrenaline bij jouw belangrijk. Waarbij de natuurlijke regulering door het lichaam verstoord is. Zoals Susan ook schrijft. Het langdurige effect van de door haar omschreven injecties is mij nog onbekend. Anti depressiva zou ik alleen adviseren wanneer je echt neigt naar depressive klachten die je ook terug kan zien bij burnout. Uit jouw bericht blijkt dat niet. Mogelijk dat het je wel wat steun kan geven, maar je houdt jezelf voor de gek (plus mogelijke negatieve effecten) Prikkels die zorgen voor adrenaline aanmaak moet je vermijden. Dit werkt bij jou heel gevoelig. Onderzoek deze gevoeligheid en pas je leven daar nu op aan en ook in de toekomst. Wanneer de adrenaline nu hoog zit, zoek dan een manier om hem op een ontspannen manier te verbranden. Dit is niet eenvoudig want je wilt doorgaan. Zoek hierbij hulp die jou aanspreekt.

Naam liesbethlangeveld
Datum 19-04-2008 15:59:11

Beste Nico,
Ik wilde je nog even bedanken voor je reaktie van 14 maart. Je eigen waarden en uitgangspunten zijn inderdaad belangrijk en richting gevend. Daar ben ik dus weer naar opzoek en probeer die praktisch uit te werken. Een forum voor alleenstaande ouder zou best wat zijn. Veel problemen zullen herkenbaar zijn denk ik en kontakt is belangrijk.
Het gaat inmiddels wat beter!
Groet van Liesbeth

Naam charly
Datum 18-04-2008 17:02:14

ik vind dit een hele goede site ik denk dat veel mensen hier een grote steun aan hebben wetend dat zij echt niet de enige zijn en dat ze moeten blijven vechten. IK wens alleen heel veel sterkte toe geloof in jezelf groetjes mij

Naam Liesbeth
Datum 14-03-2008 16:55:58

Vandaag heb ik na mijn werk bij de thuiszorg nog even in de klas van mijn dochter geholpen met een kunst projekt. Toen dacht ik , dit voelt echt niet goed en dit duurt eigenlijk al een paar jaar. Ik ben alleenstaande moeder en zorg 100% voor mijn kind. Ik wil mijn baan graag veranderen, meer afwisseling en in mijn eigen werkgebied werken (of event. wat anders.)Het schiet maar niet op. Alles moet van te voren gepland worden. Het werk is weinig uitdagend terwijl ik een aantal talenten heb. Al het leuke moet buiten werktijd gebeuren, maar ik heb ookeigenlijk nergens zin in. Het voelt al jaren te veel. Voel me anstig , slapen gaat vaak maar net goed. Mijn socilale leven is armoeig, en mijn kind heeft momenteel nogal verlatings angst, zodat ik me soms helemaal vastgelopen voel. Er lijkt allemaal geen eind aan te komen. Mijn gevoel is al jaren heel mat. Ook wil ik mijn woonplek veranderen. Kortom ik voel me erg onrustig wat ik uitstraal naar mijn kind. Hoe zou u deze situatie omschrijven?

Reactie van Nico

Liesbeth je wil veel terwijl je een druk leven hebt. Door de stress en druk raak je mogelijk steeds meer verwijderd van jezelf en je belangrijkste waarden. Welke uitgangspunten in je leven vond je in het verleden belangrijk? Jouw uitgangspunten waar je trots op was?
Zoek ze eens op en bepaal een doel waar je je op gaat richten en sommige dingen moet je nu eenmaal noodzakelijk doen.

Succes.

Er zijn veel meer alleenstaande ouders voor wie dit verhaal herkenbaar is. zie:
Homepage

Naam anoniem
Datum 20-02-2008 09:22:57

Momenteel ben ik bezig terug te komen na een periode van ruim 4 mnd thuis: werkgerelateerd overspannen. Hoewel aanvankelijk optimistisch, thuis was ik al behoorlijk 't vrouwtje', is het me zo tegengevallen. De omstandigheden op het werk, een reorganisatie, prikkelen me enorm.
Mijn werk is niet vervangen noch opgevangen: er wacht een enorme achterstand.

Mijn reactie is boosheid, die ik, na de aanvankelijke schrik en weer oververmoeidheid, ook (te fel) uit.

Toch heb ik niet het idee dat ik enig effect behaal, althans niet het gewenste effect, nl dat ik weer- prettig- aan het werk kan.

Ondertussen ben ik begonnen met solliciteren, maar ik merk dat ook dat (over) prikkelt.

Tja, hoe kan ik dit samenvattend zeggen: ik voel me klem in deze situatie: op mijn werk is het een puinhoop, maar elders gaan werken, is met dit energieniveau en de mate waarin ik nieuwe prikkels kan verwerken, wellicht een te grote uitdaging.

Klem in deze situatie, raak ik weleens wanhopig: hoe dan wel

Reactie van Nico

Je gevoel van klem zitten is duidelijk en vaak is er niemand die dit voor je oplost. Je prioriteit moet naar mijn idee liggen bij dat je je thuis weer behoorlijk 't vrouwtje' voelt, zoals jezelf schrijft. Pas als je dat lukt kan je weer energie geven op het werk en mogelijk weer plezier beleven in het geen je toch voor elkaar brengt.

Dus zet je gevoel van verantwoording op het werk even op een laag pitje, want is dit al niet groter dan de meeste andere bezitten of de organisatie zelf uitstraalt?

Naam anoniem
Datum 14-02-2008 13:46:03

ik ben een paar maandden plotseling opgenomen in het ziekenhuis met darmproblemen. na een week weer thuis dacht ik snel weer mn oude patroon op tepakken. 1 ding wist ik wel zeker nooit meer zo druk hebben /ervaren op mn werk als voor de opname. Inmidlles heb ik hier ook invulling aangegeven en ben gestopt met een deel beleid en doe nu het basiswerk. Werk nu weer 50% (na een half jaar!!) en merk dat ik steeds vaker ziek ben(griepverschijnselen) ook zie ik enornm tegen sociale verplichtingen op en ben zelfs liever alleen. Op mn werk breekt het zweet me letterlijk uit als er veel mensen zijn en ik merk dat ik in de gesprekken die ik voer ook minder diepgaand ben als vroeger(zit in de maatschappelike sector)Ik slaap slecht zodra ik veel moetdoen.vraag me af heb ik een burnout? en wat nu?!

Reactie van Nico

Een burnout of niet dat kan en wil ik niet zeggen, maar het is duidelijk dat je nog niet hersteld bent. Verder opbouwen in het werk kan naar mijn idee pas als je ook weet hoe je bepaalde situaties beter kunt hanteren. Dat kan ook een leerproces zijn gedurende de reďntegratie, maar meestel merk je binnen een aantal weken weer vooruitgang na een nieuwe stap. Het is je op een aantal punten duidelijk waar het mis gaat. Hoe kan je hier beter mee omgaan? Maak een plannetje voor jezelf hoe je dit kan doen. Mogelijk wordt je begeleidt bij je reďntegratie, bespreek goed wat je klachten en ook je knelpunten, die je nog zo belasten. Wat zijn dan manieren om hier anders mee om te gaan. Ik vind het ook altijd belangrijk dat er aandacht besteed wordt aan de dingen waar je voor warm loopt in het leven.

Naam Anoniem
Datum 14-02-2008 06:05:09

Bedankt,

Dus wat ik nu begrijp is ongeveer dat ik eigenlijk geen burnout heb?,maar ik heb ook vaak vergeetachtigheid gevoelens,dat ik dingen gewoon vergeet onder het werk.ik werk als barman een ik serveer ook.in de drukte vergeet ik veel dingen.omdat ik volgens mij met andere dingen in me eigen bezig ben.soms kan ik niet meer tegen de drukte op.ben beetje mezelf kwijt.ik wil ook sporten.op vakantie gaan,alleen heb er haast geen tijd voor.zal wel goed zijn een vakantietje,als ik bijvoorbeeld wakker ben.ben ik vaak moe,vergeetachtig.tot ik tot beetje bij mezelf ben gaat er zeker weten een uur of 2 voorbij.is dat normaal?. .vroeger was ik bijna altijd vrolijk.vol zelfvertrouwen nu is het een stuk minder...

Reactie van Nico

Een burnout vindt je toch in allerlei gradaties. Op zich als ik je klachten zo lees vind ik ze ernstig en ben je zeker op weg naar een burnout en moet je echt meer wegen gaan vinden om vaker en sneller weer tot jezelf te komen. En echt maak er nu werk van. Straks zegt je lichaam echt stop en dan weet je zeker dat je een burnout hebt. Dan kun je niets meer, alle prikkels zijn teveel en je ervaart continue een allesoverheersende moeheid. Ik zou zeggen bezoek in ieder geval de huisarts om andere oorzaken ook uit te sluiten en maak zelf of liever met iemand een plannetje hoe je meer rust in je leven gaat inbouwen. Als dit niet lukt zoek dan goede hulp want het is zo jammer dat je die leuke en stevige kant van jezelf kwijt bent.

Naam Anoniem
Datum 13-02-2008 01:22:46

Ben een man van bijna 22,
Wat ik al bijna 2 jaar heb is het niet goed "voelen".ik slaap slecht,ik kan bijna niet slapen duurd wel bijna 1 of 2 uur voordat ik ook echt in slaap kan vallen.voel me ook niet goed in me fel als ik smorgens op moet staan.heb laatste tijd ook vaak spierpijn in me knieen.ik kan bijna niet meer een goed gesprek met iemand voeren.ik kan ook niet goed meer mezelf zijn.niet goed kunnen functioneren.ik denk veel te veel na over nu een vroeger ik weet niet waarom. ik denk gewoon teveel hele dag door.vaak zitten staren(zelfs onder het auto rijden)ik had vroeger veel zelfvertrouwen nu is het echt waardeloos.ik voel me vaak moe,te moe.me relatie gaat ook achteruit.met de dames praten gaat ook veel moeilijker.ik ben met dit probleem nog niet naar de dokter geweest.omdat ik eigenlijk het durven van zoiets uit te leggen moeilijk vind.ik weet niet meer wat ik heb eigenlijk.ben gewoon een beetje in de war...Tot horens

Reactie van Nico

Stress in welke vorm dan ook is een vervelend iets. Het neemt steeds meer bezit van je waardoor je als persoon veranderd. Met als hoofdzaak dat je kwetsbaarder wordt en er op meerdere gebieden problemen ontstaan. Je ontkomt er niet aan om zelf de huidige patronen te doorbreken. Dat is lastig. Je probeert het nu met denken op te lossen, keer op keer. Maak een plannetje hoe je het stress patroon kan doorbreken. Met aandacht voor vaste gewoontes, zekerheid en ontspanning. Ontspanning kan veel zijn en het moet bij je passen, bijvoorbeeld, massage, yoga, wandelen, meditatie. Zoek hier creatief naar en bespreek dit met anderen.
Probeer jezelf te trainen in het ontspannen voor het slapen gaan. Bijvoorbeeld met een ontspannings cd. Dit vraagt echt oefening wat je zeker wat kan opleveren.

Naam annet
Datum 04-01-2008 21:04:18

hoi
ik heb ook een burnout alleen begrijpt mijn werkgeefster het niet.
Ik ben beter gemelddoor de arboarts maar het gaat nog niet.De huisarts is het helemaal niet meeeens.
Ik heb een benauwd gevoel met veel mensen om me heenword duizelig en zweverig beklemmend gevoel op mijn borst.
OOk kreeg ik een paniekaanval op mijn werk.
Zedenken dat ik me aanstel maar ik ben hier zelf erg van geschrokken.
Reintergratieplan wil de werkgeefster niet invullen je bent inmiddels beter gemeld?????
Ik heb het hier heel moeilijk mee ook mijn collega`s denken dat ik me aanstel en dat alles om de privesfeer draait maar op het werk hangt een gespannen sfeer nu ik me niet goed voel pik ik alle singalen op ik word langzaam gek in mijn hoofd.
Ik heb begrepen dat mijn baas me er uit wil werken en heeft een paar collegas achter haar karretje gespannen om hier me te helpen.
Als ik maar een verkeerde stap zet dan gebruiken ze dit tegen me.
Ik voel me erg in het nauwgedreven en druf niet voor of achteruit.

Reactie van Nico

Hoi Annet,

Dit zijn lastige situaties, te meer je vaak ook geen energie hebt om het aan te vechten. Probeer je eigen waardigheid te behouden en voor je zelf te bepalen wat je wel kunt en wat niet Probeer wat je wel kan zo goed mogelijk uit te voeren. Laat je leven zo min mogelijk bepalen door anderen, maar bepaal wat jij wil. Als het niet lukt zit er niets anders op dan je opnieuw ziek te melden. Je werkgever kan het je hierbij lastig maken, maar ieder mens heeft zijn grens. Zoek ondertussen steun. Vraag de huisarts of hij je door kan verwijzen, naar hulp die bij je past.

Veel sterkte,

Nico

Naam damla
Datum 13-12-2007 22:32:57

ik ben 25 heb 5 jaar hyperventilatie ,depressie,burnoud kom er niet vanaf.heb van alles geprobeerd.wat ik denk is waar het door komt'doordat je ongelukkig bent .daar begint het mee en dan komt de stres en dan al die klachten.

Naam Patricia
Datum 10-11-2007 09:27:43

Hoi,

Heb sinds 2.5 maand een burnout maar nog veel last van benauwdheid, hyperventilatie, pijn op de borst.
En ik kan niet eens een film (komedy) kijken op tv, dan word ik onrustig en benauwd.
Is dit normaal?

gr. Patricia

Reactie van Nico

Hoi Patricia,

De klachten die je noemt passen goed bij een burnout en zelfs nog na 2,5 maanden. Wat dat betreft is er veel verschil in de ernst van de klachten. Belangrijk voor je herstel is wel dat je enige vooruitgang merkt. Mogelijk ervaar je dit niet zelf maar andere wel, vaak zit het ook in kleine dingen. Bespreek dit eens. Als dit niet zo is werken de stress veroorzakers nog door en moet je hiermee echt aan de slag.

Sterkte,

Nico

Naam Lisanne
Datum 29-10-2007 16:05:05

Ik ben zelf ook herstellend van een burn out, begin dit jaar geconstateerd. Ik ben voor 80% weer aan het werk en ook weer opgekanpt, maar soms toch nog een mindere dag. Nu ben ik zwanger (niet gepland) Ben bangdat ik het niet aankan en de klachten terug komen tijdens of na de zwangerschap. Is dit reeel? Of zal deze zwangerscjap juist een stap in de goede richting kunnen zijn.

Reactie van Nico

Hallo Willeke en Lisanne,

Zwangerschap en burnout. Het is niet iets waar ik direct kennis van heb, maar anderzijds is het ook vergelijkbaar met andere ingrijpende gebeurtenissen. Hierbij zie je globaal twee reacties mensen blijven door tobben met tal van onzekerheden of de gebeurtenis, in dit geval jullie zwangerschap dwingt je er toe (geestelijke en lichamelijk) om het rustig aan te doen, waarbij de focus komt te liggen om alle veranderingen rustig te ondergaan en dit rustig tot je te laten komen. In de zoektocht naar herstel met mensen zoek ik altijd een weg die tot de verbeelding spreekt en via welke ze met een geleidelijke opbouw kunnen herstellen. Jullie kunnen proberen je zwangerschap hiervoor gebruiken.

Groeten

Nico

Naam Wieteke
Datum 27-09-2007 15:43:39

Bij mij is 5 maanden geleden, na een periode van 3 jaar met flinke spanning, burn-out geconstateerd. Het gaat al een beetje beter maar ben nog zeker niet mezelf. Nu blijk ik ook nog zwanger te zijn, een zeer welkome verassing natuurlijk!
Maar ik ben bang dat ik de zwangerschap niet aan zal kunnen. Zijn er mensen die ervaring hebben met burn-out en zwanger zijn en hebben jullie tips? Alvast bedankt en zonnige groetjes uit het zuiden!

Naam Luckyjo
Datum 20-01-2007 03:11:54

Bedankt voor dit rapport. Bij de hersteltijd staat dat 23% van de dames binnen 6 maanden hersteld is. Kan je dat specifieker aangeven?

Er schijnen nieuwe inzichten te zijn dat overspannen mensen zo snel mogelijk weer aan het werk moeten.

Ik heb nu 6 weken een conflict op mijn werk.
2 maanden voor dat conflict had ik een flink autoongeluk waar ik met de schrik vrijkwam maar waardoor ik nog steeds bibberend in de auto zit.
Mijn baas wil het niet oplossen(vindt dat ik me aanstel). Hij wil ook geen mediation. Ik vroeg hem mij even 3 weken met rust te laten. Daar moest hij eerst een week over nadenken en vervolgens gaf hij aan dat hij mij nog wel 2 weken met rust wil laten als ik alvast een plan schrijf hoe ik na die 2 weken aan de slag denk te gaan.

Ik voel me zwaar onder druk gezet en wil echt wel graag weer aan het werk maar wordt al duizelig als ik er aan denk.

Wat is nu een reele hersteltijd. Zoals ik me nu voel kan ik echt over 2 weken niet aan de slag

Reactie van Nico

23% van de vrouwen hersteld in 6 maanden van overspannenheid. De oorzaak lag in 3 maanden vooraf aan het ziek worden. Neem je de oorzaak weg dan hersteld iemand. Gaan werken zodra het kan, is het beste.
Bij jou duurt de stressbron voort door het trauma en het arbeidsconflict. Hierdoor verloopt het herstel moeizaam.
Richt je eerst op traumaverwerking, overleg met een EMDR therapeut. Die kan je snel helpen. Hierna kan je mogelijk weer meer aan en zal het arbeidsconflict minder opspelen.
T.a.v. het arbeidsconflict adviseer ik je te overleggen met een onafhankelijk iemand. Houdt het praktische en kijk welke mogelijkheden er zijn om er anders mee om te gaan. Door bijvoorbeeld te kijken naar dingen die je goed kunt of door meer nadruk te leggen op een prettig privé leven.
Een reële hersteltijd is moeilijk te benoemen omdat ik de situatie niet ken. Dat je een plan maakt juich ik toe Bepaal jouw weg. Bedenk met welke werkzaamheden je zou kunnen starten en onder welke voorwaarden?

Naam Simone
Datum 28-12-2006 21:42:18

Hallo Nico,

Ik vind dit een bijzonder interresante site. Ik ben zelf nu 8maanden burn-out en ik vind het fijn dat ik zoveel punten herken.
Zelf twijfel ik enorm aan de oorzaak van de burn out. Zijn er veel mensen die diep in het verleden moeten graven, of komt het in het algemeen vaker voor dat mensen gewoon te veel hooi op zn vork nemen ?

Nogmaals mijn complimenten voor deze site!!

Simone

Reactie van Nico

Beste Simone,

Je twijfelt enorm aan de oorzaak van je burnout. De oorzaak moet je op zich in de afgelopen twee jaren zoeken. De kern is dat je een teveel aan stress hebt ervaren en hier ben je op een bepaalde manier mee om gegaan. Probeer dat eerst helder te krijgen. Trauma's in het verleden kunnen er nog wel eens voor zorgen dat er schijnbaar plotseling een situatie van burnout ontstaat.

Naam renate
Datum 10-12-2006 10:26:55

hoi,
ik heb met veel interesse je verhaal gelezen en herken hier ontzettend vele in. ik ben nu al ruime een jaar bezig over ene burnout heen te komen en de laatste weken lijkt het wel of alles weer slechter gaat. de laatste 5 dagen heb ik ook zelfs weer last van duizeligheid en licht worden in het hoofd. dit is zeer frustrerend. ik heb het gevoel dat veel mensen er te licht over denken, en steeds krijg je te horen dat je het zelf moet doen en dat is zeer lastig. soms heb ik het gevoel (vooral nu) dat er geen uitweg meer is.
ik ben nu voor de helft weer aan het werk en zou graag willen bewijzen dat ik het weer aankan. helaas is dat dus op het moment niet zo.

Reactie van Nico

Hoi Renate,
Bedankt voor je reactie. Bij het herstellen van burnout vind ik het belangrijk dat je je eigen weg moet vinden hoe dit te doen. Een geleidelijke weg die bij jou past en door een rustige opbouw kan je terugvallen voorkomen. Naar mijn idee kan het goed helpen om dit niet helemaal alleen te doen, maar iemand te hebben met wie je de geleidelijke weg uitstippelt en die je weer op die weg terugzet als het even niet meer gaat of die je tempert als je te hard dreigt te gaan. Dit laatste is wat een hoop mensen met burnout kenmerkt, als het weer beter gaat willen ze dit weer volledig benutten. Sterkte met het weer terugvinden van jouw weg.

Naam Marc
Datum 21-07-2006 07:40:10

Ik heb al veel kunnen lezen over cortisol-waarden in het bloed en urine. In de psychiatrie is bekend dat een (te) lage cortisol GEEN depressie is maar chronische vermoeidheid typeert. Inzake burnout schijnt in dit geval een (te) hoge cortisol-waarde gemeten te worden.
Als gevolg van een verkeersongeval specifieke klachten: o.a. chronische nek- en hoofdpijn (cercicale migraine -EEG- en artrose -MRI-), maar ook lage cortisol en 5-HIAA(!). Dit laatste duidt wellicht op 'serotonerge schade' in de hersenen, hetgeen lijdt tot depressie.
Vraag: is er nu sprake van én (dubbele?)depressie én chronische vermoeidheid?

Reactie van Nico

Sorry Mark ik ben geen dokter dus kan ik je vraag slecht beantwoorden. Een hoge cortisol waarde geeft in ieder geval depressieve gevoelens en zorgt uiteindelijk ook voor een slechte concentratie en andere lichamelijke verstoringen. Bij een burnout met een hoge cortisol waarde zie je meer depessieve gevoelens. Het lastige van cortisol metingen is dat dit van mens tot mens kan verschillen en je eigenlijk een waarde bepaling moet hebben terwijl alles nog goed gaat.

Naam Rinie
Datum 15-06-2006 23:57:41

Beste Nico,

Ik wil je van harte bedanken voor de informatie op je website. Ik ben in een half uurtje meer wijzer geworden dan in al mijn bezoeken aan mijn huisarts, bedrijfsarts, bedrijfsmaatschappelijk werker en psycholoog!
Als ik de informatie zorgvuldig bekeken en verwerkt heb laat ik nogmaals van me horen.
Nogmaals hartelijk dank!

Rinie

Naam nel
Datum 22-03-2006 09:51:44

hoi nico
ik ben 48j en 26 j gehuwd.
ik wilde nog zeggen dat ik een jeugdtrauma heb (incest door broer)4j lang dit kwam boven na die operatie.
ik had het weggestopt dus niet verwerkt(ik dacht van wel).
het misbruik is gestopt doordat ik uit huis ging wonen op mijn 18de.
we hebben 14 j terug een zoon gekregen(huilbaby)en mijn man kreeg 11 j terug reuma,en kwam toen depressief thuis,ik ving hem op en zei leun maar op mij,leun alemaal maar op mij(dacht ik).ik ben perfectionistisch,wilde alles zelf oplossen en mocht beslist geen fouten maken (van mijzelf)ik wilde dat iedereen mij aardig vond en andersom ook.
nu stel ik mijn grenzen ,doe wat ik kan,doseer alles,zeg nee als ik geen zin heb in wat dan ook,ik mag nu fouten maken van mijzelf.
dat wordt me niet in dank afgenomen die veranderingen ,maar dat is dan hun probleem.
ik wil nog wel melden dat ik overprikkeld ben,wat reuk en geluid aangaat.hoor te goed en ruikt teveel
gr nel

Naam nel de groen
Datum 21-03-2006 12:26:46

hoi iedereen

mijn vraag is deze:

ik ben 10 geleden thuis komen te zitten met klachten die gerelateerd zijn aan een burn-out zoals:extreme vermoeidheid,erg prikkelbaar,huilerig,spier en darmklachten,duizeligheid enz ,

hierdoor ben ik ook mijn werk kwijtgeraakt voordat de klachten begonnen heb ik een baarmoederhalsoperatie gehad(het kwade stukje is bevroren tijdens een dagopname)nadat ik uit de lichte narcose kwam ,merkte ik gelijk verschil,ik was me daar toch duizelig en misselijk,van de narcose dacht ik toen nog ,maar helaas na 10 j en veelvuldig bezoek bij verschillende specialisten ,kno arts ,vrouwenarts(3 verschillende)en 2 neurologen,scans en mri`s en gehooronderzoek+ bloedafname (zeiden ze dat alles oke was):tegelijkertijd blijkt achteraf gezien is ook bij mij de overgang begonnen ,nu wilde ik vragen ,hoe kun je onderscheid maken tussen burn-out en overgangsklachten die lopen bij mij door elkaar.
groetjes Nel

Reactie van Nico

Nel, het onderscheid tussen burnout en overgangsklachten is lastig en beidden versterken elkaar. Hier heb je waarschijnlijk meer over gelezen in het onderzoek. Het is een mengelmoes waar je het mee moet stellen. Voor zowel de klachten van burnout en de overgang gelden eigenlijk, dat je op je grenzen moet letten. Die op tijd leert herkennen en aan te geven. Probeer op een ontspannen manier te bewegen en dit rustig aan wat uit te bouwen. Doe dingen waar je je wel lekker bij kan voelen.
Het is overigens goed mogelijk dat alles begonnen is met de operatie en de narcose. Er zijn veel mensen die hier langere tijd klachten van ondervinden met name ook wanneer er al andere stressfactoren spelen. Zo'n periode ben je meer labiel en meer vatbaar voor andere klachten. Waarna van het een het ander komt.
Andere reacties zijn natuurlijk ook welkom

Naam j
Datum 13-03-2006 17:18:20

Ik heb afentoe, als ik ga liggen, een vreemd vibrerend/spanningsgevoel in mijn hoofd, soms in combinatie met hartkloppingen. Het gebeurt op momenten dat ik me niet echt gespannen voel, maar het optreden van deze klachten maakt me wel angstig. Ik heb een drukke maar leuke baan. Ben de laatste tijd wel vaker ziek dan vroeger, o.a. ontsteking evenwichtsorgaan, snel moe, slap. Is er iemand die het vreemde gevoel in het hoofd herkent of die weet waar dit door kan ontstaan? Ik hoor het graag. Bij voorbaat bedankt voor je antwoord.

Reactie van Nico

Beste J
Je ziet het ook bij mensen die na een stressvolle periode op vakantie gaan. Waarbij ze dan de eerste week ziek worden. Je wordt nog opgezweept door het inwendige vliegwiel ofwel de adrenaline giert nog door je lichaam. Waar een uitweg voor gezocht wordt.
De drukte eerst wat rustig afbouwen door bijvoorbeeld een wandeling of iets dergelijks kan helpen. Beter is natuurlijk om te kijken of je anders met die drukke baan om kan gaan. Want ook de andere klachten die je beschrijft duiden op een teveel aan stress. Je krijgt als het ware een flinke waarschuwing van je lichaam.

Naam sonja
Datum 03-03-2006 11:32:35

heel veel sterkte nog met alles maria

Naam Maria
Datum 02-03-2006 11:18:47

Na jaren van veel spanningen, kwam ik zelf achter de oorzaken van mijn burn-out.De huisarts,de psychoterapeute en het RIAGG hadden de klachten niet herkend.mijn oorzaken zijn:1. mantelzorgen 2. arrogante buren 3. geen werk 4.moeilijk opvoedbare dochter.
Via een test van het VU op internet, kon ik mijn klachten eindelijk een naam geven en daar ben ik heel blij om. Het is alleen vervelend dat er aan de oorzaken niets te doen is. Ik krijg nu wel steun via de GGZ en huisarts.

Naam sonja
Datum 20-02-2006 12:41:51

hoi mensen gaat ie al wat beter ik heb een goeie hint op weg na herstel word christen.echt ik heb er ervaring mee khad anorexia en was overspannen ben na een evangelise gemeente gegaan en ga iedere zondag kvergeet er geneen.ga iedere zondag trouw en heb god in me hard gevraagd en ben beter niet van de ene op andere dag maar ik ben er gaaf hey.jullie kunnen dat ook denk er over na kusjes sonja

Naam Natasja
Datum 30-12-2005 17:53:39

Ik ben sinds augustus dit jaar overspannen en heb eerst heel veel uitgerust. Ik herken heel veel in de verhalen. Het enige wat ik niet begrijp is dat ik op mijn werk enorm transpireer. Thuis heb ik nergens last van. Inmiddels werk ik voor 70%. Ik kan wel het een en ander vinden over transpiratie, maar niet waardoor het komt en hoe lang het duurt voor dit ophoudt/minder wordt. ondertussen kom je ook in een cirkel terecht. Je maakt je druk omdat je transpireert en daardoor ga je juist transpireren, vervelend.

Reactie van Nico

Beste Natasja,
Bedankt voor je bericht. Waarschijnlijk roept het werk toch nog spanningen, angsten of onzekerheden op waardoor je transpireerd. Je stresssysteem is hier nog gevoelig voor en reageert flink. Je moet inderdaad de cirkel gaan doorbreken, b.v. met ontspanningsoefeningen (zie Homepage ) thuis eerst regelmatig doen . Wat absoluut ook goed kan helpen is je conditie verbeteren, dit werkt door op meerder gebieden. Doe dit op een manier zodat het ook leuk voor je is! Succes.

Naam erik
Datum 08-08-2005 20:04:20

hoi.
Nou ik herken veel van de lichamelijke klachten. namelijk ik heb ook de hele dag een tintelent hooft, net alsof je bloost. heb koud zweet, hooftpijn, duizelingen, pijn rond de hartstreek. mn werkgever wil maar niet geloven dat ik de klachten heb nadat ik heb aangegeven dat ik problemen heb. er is gevraagd of ik niet via aan outplacement een andere baan wilde. als ik de verhalen lees ben ik ervan overtuigt dat ik ook een burn out heb. mn relatie mn werk alles glijdt me uit mn vingers ... wie helpt ? en hoe lang duren deze lichamelijke klachten ? heb nu eerst wat pillen gehad van mn huisarts. maar dit is voor tijdelijk.

Naam Emily
Datum 21-07-2005 02:58:29

Hallo Beste mensen,

Mijn man heeft 5 jaar geleden een Burnout gehad, maar door allerlei tegenslag heeft hij nu een terugval. 6 weken geleden heeft hij het vliegtuig genomen e is vertrokken naar Griekenland ( zijn geboorteland) mijn man is al meer dan 40 jaar in Nederland en heeft al heimwee naar hier als we op vakantie waren. Ik vond verschillende briefjes waarin hij schreef ik hou van je geef mij de tijd, alsof hij mij wilde voorbereiden. Ik kan geen contact meer met hem krijgen, als ik hem bel vraagt hij mij dit niet te doen. Ik ben hopeloos omdat ik niet weet hoe hij er aan toe is, kunnen jullie mij helpen? ik zou daar heel dankbaar voor zijn, ik moet met iemand praten want ik knap nu ook bijna uitelkaar. Excuus voor het lange verhaal. En alvast hartstikke bedankt,
Groetjes,
Emily

Naam melvin
Datum 05-05-2005 14:55:16

hoi

ik ben sinds twee weken thuis omdat ik op het werk bijna onderuit ging, na een bloedonderzoek (die negatief was) en een bezoek aan de dokter is nagenoeg vastgesteld aan de hand van de gebeurtenissen van de afgelopen twee jaar dat ik overbelast ben oftewel overspannen cq burnout..
nu was ik bezig met wat onstpannings oefeningen, kan het kloppen dat je lichaam helemaal tintelt als je in geheel ontspannen staat bent en dat je ook overspoelt word met emoties (duizeligheid etc?) nadat je er meeophoud?

Reactie van Nico

Beste Melvin,

De klachten die je beschrijft zouden kunnen wijzen op hyperventilatie.
Lukt het ook om rustig te ademen? Belangrijk is of je je bij deze ontspanningsoefeningen prettig voelt, geeft het ook rust of juist onrust en dat de emotionele ontlading wat opluchting geeft.

Ik zou andere, die de klachten van Melvin herkennen, willen vragen hun ervaringen hier te melden.

Naam Ricardo
Datum 04-05-2005 11:51:25

Ik heb twee jaar geleden een burnout gehad en ervaar nu een zware terugval.
Slapeloos, moe en energieloos, veel spanningsklachten, ben al gespannen als ik dinegn moet gaan ondernemen!! De ellende is echter dat ik niet weet wat nu precies de stressor is en vroeg mij af of er een handig middel is om de stressbron te zoeken.

Reactie van Nico

Beste Ricardo,

Op internet vindt je diverse stress- en burnouttests, kijk b.v. op Homepage of Homepage Door een test te doen kun je bewust worden waar jouw zwakke plekken zitten. Praat er ook eens over met mensen in jouw omgeving, andere zien vaak wel waar de schoen wringt. succes

Naam marc
Datum 02-05-2005 10:55:52

Ben sinds 1,5 week thuis met vermoeidhuids cerschijnselen.
Kan me niet goed concentreren over
een langere periode.
Heb een vrij stressvolle baan,maar wie niet?
Moest vandaag naar het priklab. voor
bloedonderzoek.
Elke keer moet ik mijn werkgever bellen hoe het gaat en doet hij er vrij lakoniek over,zo van "het zal wel meevallen".
Mijn vraag is nu":als ik al een burnout of overspannen ben,hoe kom ik er dan achter wat ik heb,wat is het verschil tussen beiden?

Reactie van Nico

Bij overspannenheid liggen de oorzaak in de periode tot voor 3 maanden van het ziek worden. Die oorzaak is ook meer duidelijk en wanneer die weggenomen zou worden, verdwijnen de klachten.
Bij burnout zijn de volgende klachten kenmerkend:
- Ernstige uitputting psychisch en lichamelijk.
- Vervreemding van jezelf, twijfels over je kwaliteiten.
- Cynisme, meer afstand tot het werk en de sociale omgeving
Het vaststellen van wel of geen burnout blijft lastig, je kan zelf een test doen op internet wat een indicatie geeft maar veelal zal je hierin afhankelijk zijn van het oordeel van de huisarts, bedrijfsarts. Zorg er in ieder geval voor dat je goed zicht krijgt op jouw stressbronnen en dat de balans tussen werk en ontspanning in evenwicht komt. Sterkte.

Naam Mel
Datum 28-04-2005 14:33:11

Hallo,

Ik ben 41 en na veel lichamelijke en geestelijke klachten, uiteindelijk bij de internist terecht gekomen. Die kwam tot de conclusie dat het een burnout is of overspannen.
Maar wat ik me af vraag is zijn er meer mensen die als het even weer goed gaat elke keer weer terug vallen en zich dan ook zo ziek voelen,
vooral griep klachten, moe slap zweten trillen
ik word hier erg onzeker van. Ik kan mij zo slecht voorstellen dat dat ook bij een burnout hoort, en daardoor weer veel ga piekeren.

Reactie van Nico

Beste Melle,

Die terugvallen horen inderdaad bij het herstellen van burnout en moet je jezelf aanleren om niet over de grens te gaan. De meeste gehoorde klacht hierbij is die vermoeidheid en het weer even helemaal uit het veld geslagen zijn. De klachten die je noemt kunnen hierbij horen, m.n. wanneer die ook optraden tijdens de burnout. Wanneer dit niet zo is zou ik het eens met de huisarts bespreken. De ontregeling van de stresshormonen geven vegetatieve klachten. Ook kunnen er grote wisselingen in je bloedsuikers optreden. Kijk eens, als je eet of drinkt of de klachten minder worden. Er zijn eventueel natuurlijke middelen te krijgen die de bloedsuikers meer stabiliseren.

Naam martin
Datum 13-03-2005 18:43:28

hey hallo iedereen hier,

Ik zag deze site dus even een verhaaltje over me misschien kan iemand me helpen...
Ik heb een zware burn out gehad met heel veel lichamelijke klachten zoals....duizeligheid,angstig,benauwheid enz enz
nu gaat het wat beter maar heb zo verschrikkelijk veel stress in me lichaam geloof ik tenminste en heb vaak een bloed heet gezicht het lijkt wel een opvlieger maar dan is het echt een paar uur of dag zelf dat ik met een knal heet gezicht rond loop wie heeft deze verschijnsel ook?? en dat gevoel dat je hele lichaam een tijd bom is daar bedoel ik mee dat het lijkt of je de hele dag tegen een bokbal aan moet slaan om het eruit te hebben wie o wie heeft deze verschijnselen ook???????? help me!!
groetjes martin

Naam Joep
Datum 15-01-2005 20:45:47

De Slakkengang zijn 2 wandelgroepen voor en door mensen met een verminderd energienivo.
De vrijdaggroep bestaat uit 14 deelnemers, de dinsdaggroep uit 8 deelnemers.
De dinsdaggroep wil graag nieuwe
deelnemers verwelkomen.

Elke dinsdagmiddag start de wandeling om 14.00 uur. Vanaf 13.30 uur wordt er verzameld. er 5 - 7 wandelaars op dinsdag. Het wandeltempo is ca. 4,5 km per uur. De wandelroutes zijn 6 - 8 km. Meestal zijn we binnen 2 uur terug op het verzamelpunt. In de zomer stoppen we vaak even voor een korte pauze onderweg. Ook als
iets onze speciale aandacht trekt (flora of fauna), stoppen we soms even. De sfeer is ontspannen. Na afloop drinken we samen een kopje thee of koffie en kiezen de volgende wandeling. Er wordt gewandeld in het Rijk van Nijmegen.
Meer info op:
Homepage

Naam Eef
Datum 15-12-2004 11:30:04

Vandaag bij de huisarts geweest die overspannenheid constateerde. Ik dacht dat dat een term was van vroeger, maar ik begrijp nu het verschil met burn-out.
Zelf had ik al wel het gevoel dat ik vooral rust nodig had na een emotioneel intensief jaar.
Ik sta op punt om met m'n werkgever te besluiten per april met ontslag te gaan, maar kan nu aangeven dat dit niet het juiste moment is om een belangrijke beslissing te nemen.
Verder aarzelde ik om naar de huisarts te gaan, maar nu ik dat heb gedaan ben ik blij met haar erkenning. Zij gaf aan wat ik zelf ook denk: een paar weken thuis. Nu nog naar de bedrijfsarts... en dan een poos echt even bijkomen. Ik weet dat ik hier zelf uitkom door goed naar mezelf te luisteren en de tijd te nemen. Ik heb al geleerd grenzen te stellen, maar een periode lang heb ik moeite gehad om dat in de praktijk te brengen. Ik ga zeker op een bepaald moment weg bij m'n huidige werk, omdat het teveel van me vergt, maar nu nog even niet....

Naam Roos
Datum 28-11-2004 21:01:23

Ik heb indertijd meegedaan aan je onderzoek. Het is aardig dit nu, een tijd verder, te lezen.
Mij heeft het goed geholpen onderscheid te leren maken, eerst de chaos in je hoofd te ordenen dus.
Dit betekende, uitzoeken wat hoort bij jezelf en wat hoort bij je werk. Vaststellen wat kun je veranderen en wat niet. Daarna onderscheid maken in energiegevers en energienemers.
Daarna voor werk en prive leerdoelen opstellen en daarmee aan de slag gaan. Alles bijeen heeft me dat veel handvatten gegegeven en het gevoel weer grip op mezelf gekregen te hebben.
Sinds is gestart ben met seroxat gaat het stukken beter. Nu naar een jaar, werk ik deels weer, nog niet geheel het oude niveau. Lijfelijk ben ik er nog niet helemaal, heb nog suizingen in mijn hoofd en soms een flinke druk in mijn hoofd. Daarnaast haal ik woorden door elkaar met schrijven en soms met prateen. Ik vraag me af of dit te maken heeft met het cortisolniveau. Ik ben van de werking van cortisol niet zo op de hoogte.

Reactie van Nico

Hallo Koosje,
Bedankt voor je reactie en je duidelijke verhaal over hoe jouw herstel is verlopen.
Een langdurig hoog cortisol niveau kan zeker leiden tot hersenbeschadigingen met als klachten stemmingsstoornissen, concentratieproblemen en geheugenproblemen. Mensen die langdurig burnout zijn hebben vaak iets van deze klachten. Doch ook hiervan kan je herstellen, hersenen zijn flexibel en in staat tot herstel. Het is een kwestie van steeds weer wat terrein terug winnen waarbij jezelf steeds een passende uitdaging voor ogen moet houden.

Je verhaal lezende vraag ik me af of het je ook lukt om wat aan sport te doen.
In ieder geval veel strekte met je verdere herstel.

Naam Sascha
Datum 11-09-2004 23:08:36

Klasse Seite kann ich da nur sagen. Bin schwer begeistert und wirklich gute Seite findet man leider Gottes nur recht selten. Macht weiter so. Ich geh jetzt noch weiter bei Euch stöbern und werde mich auch im Gästebuch bestimmt mal wieder blicken lassen. In diesem Sinne....Viele Grüße aus Niedersachsen/Germany

Naam Alex
Datum 12-08-2004 23:08:48

Dag allemaal en dag Nico.
Ik vond het prettig om in het rapport te kunnen lezen. Zelf ben ik 26 en sinds 1,5 maand thuis en ik vermoed dat mijn burnout nog wel minimaal een paar maanden in beslag zal nemen. Ik kreeg overigens al een jaar geleden een signaal van lichaam en geest. Had ik toen maar beter hierop gereageerd. Wat me is opgevallen in het rapport is dat zo weinig personen sport zien als een prettige bezigheid om weer te ontspannen en/of beter worden. Voor mij is dat DE manier van afleiding. Maar ja, je moet er natuurlijk wel de energie voor hebben. Verder wil ik de mensen die zo tegen het werk opzien (net als ik) adviseren om ook naar ander werk uit te kijken. Vaak is je werk toch de voornaamste bron van stress en is je gezondheid niet het allerbelangrijkst? En wat die werkgevers betreft die geen begrip voor een burnout hebben of vervelend tegen je doen, het is jouw gezondheid en niet die van hun!
Succes allemaal en positief blijven!

Naam danielle
Datum 27-06-2004 22:07:44

Hallo,ik ben sinds 3 weken thuis.Ik heb sinds nige tijd het gevoel geen energie lichamelijk en geestelijk mee aan te maken.Ben naar huisarts gegaan en ik moest voorlopig rustig aan doen.Ik wil geen melij hebben,asl ik maar begrip krijg van andere.Gelukkig krijg ik die behalve van mijn werkgever,die reageerd vervelend,waardoor ik me ook niet fijn door voel.Ik heb van de winter 3 mensen verloren en ben bang nu ook andere mensen te verliezen,dat zijn 1 van de dingen, ook heb ik een zoon van 13, je weet wel, puberteit pfff en zo hebben we gewoon kleine dingetjes die oplopen en waar door je geprikkeld raakt. Druk op mijn borst heb ik ook bij teveel inspannen en je druk maken, naar arbo gaan bijvoorbeeld omdat je weet dat je baas er achter aan zit. Ik weet nog niet hoe het verder gaat verlopen, moet er 28-06 weer heen, meer bericht zal ik misschien wel nog achter laten.
sterkte allemaal

Naam Karin
Datum 24-06-2004 17:26:49

Mooie website met veel goede informatie.

Naam tres kautz
Datum 04-06-2004 00:10:23

Beste Nico,

Half januari ben ik geheel ingestort wegens het werk overnemen van ontslagen collega. Runde de toko dus helemaal alleen. Verhuizing van het bedrijf; moest dit ook regelen; en de beslissing nemen zal ik wel of niet mee gaan verhuizen. Het was zo erg dat ik meteen naar de hartbewaking werd gestuurd in verband met zware druk op de borst. Bleek dus een burn-out te zijn. Nu heeft de arboarts mij beter gemeld om 1 april weer te gaan werken. Inmiddels is er een rechtzaak. Maar voornamelijk door de arboarts kan ik niet tot rust komen. Ik vind namelijk dat hij mij niet serieus neemt. Gelukkig de huisarts wel, maar helaas de arbo beslist. Deze man zorgt er voor dat mijn arbneidsproces om te vechten om beter te worden vertraagd. Natuurlijk sta ik onder hoge druk i.v.m. al een drie maanden lopende procedure. Als je ziet en leest hoe lang mensen de tijd nodig hebben om te herstellen en ik er maar 2,5 maand voor krijg dan begrijp je toch wel dat ik hier zelf heel moeilijk uitkom.Tres

Naam hanne
Datum 01-06-2004 18:57:09

allo iedereen ik was dus aan het surfen op google en ik moest een eindewerk maken van faalangst en dan komde op deze site uit . en ik heb iere dus gene zak gevonden e daar krijg ik dus het schijt van e alle ik zen weg dadad

Reactie van Nico

Helaas Hanne,

Dat je niet vond wat je zocht, wanneer je bij de zoekresultaten in google op cache drukt. Kun je duidelijker zien waar jouw zoekwoord terugkomt in de tekst. Faalangst komt dus wel voor mijn schrijven n.l. dat van de vrouwelijke burnout slachtoffers tot 30 jaar er 35 % last had van faalangst. Normaal is dit 10% Faalangst komt het meeste bij vrouwen voor waardoor het w.s. ook een van de redenen is waarom er meer vrouwen met burnout zijn.

groeten Nico

Naam Erik
Datum 05-05-2004 13:23:12

Op dit moment bezig met een rapport over stressbestendigheid. Vandaar dat ik hier terecht kwam.
Bijna alles wat ik hier heb gelezen is zo herkenbaar, maar heeft bij mij (nog?) niet geleid tot burnout. Wel bijna 1 keer. Het meest opmerkelijke wat ik tegenkwam is wel de opmerking: ik ben m'n eigen IK niet meer.
Naar aanleiding daarvan denk ik dat ik misschien maar eens hulp moet gaan zoeken....
Iemand die me een opstapje kan geven?

Naam Dimi
Datum 14-04-2004 10:59:22

great site

Naam johan
Datum 08-04-2004 01:39:57

welke vrouw wil met mij ervaringen delen johan leeftijd 36 al 4jaar burnout

Naam Robert
Datum 07-04-2004 20:51:29

Sinds een maand burnout verklaard. Helaas voor de 2e keer. In 2001 ook al een keer 1/2 jaar thuisgezeten.

Ik ben benieuwd of anderen er ook nog lichamelijke klachten op nahielden. Ik heb namelijk de gehele dag hoofdpijn (voorhoofd en bovenkant neus). Daarnaast gewoon moeite met kijken.

Robert

Naam Lieuwe Talstra
Datum 04-04-2004 21:35:48

Sinds dec. 1999 burnout en depressief
Nu: angstig/gespannen bang. Ik geloof niet dat ik er ooit weer uitkom.
Altijd twijfel: juiste psycholoog/medicatie
Wanneer houdt het een keer op?
Bang voor herkeuring (nu 70 procent werk, 30
procent WAO) Ik wil niet nog meer werken. Ik ben spookbang voor mijn werk, helemaal niet betrokken of gemotiveerd. Ook bang dat ik nog dieper wegglijdt

Naam BrigitteForman
Datum 25-03-2004 13:46:35

Ik ben blij dat er serieus onderzoek gedaan word naar burn-out.Mensen kunnen niet voelen wat er met je aan de hand is,dus echt praten erover word al snel een probleem.Ik ben al bijna drie jaar ziek en ik vind het hoog tijd worden dat ik beter word.Ik voel me het beste als ik helemaal alleen ben.Hulpverleners word
ik erg moe van!!Sinds ik besloten heb om het zelf te doen,gaat het een stuk beter.
Het is een zwaar gevecht met jezelf!!!

Naam ina de nooijer
Datum 22-03-2004 13:36:07

Nico, met interesse heb ik het resultaat van je ondezoek gelezen. Ik ben ervan overtuigd dat in de leeftijdsgroep bij vrouwen van rond 50 jaar een samenhang is tussen overgang en burnout. Bij mij was dat in ieder geval zo. Negen maanden nadat ik ziek geworden was met klachten als depressie, vele overgangsklachten, vermoeidheid, is de diagnose burnout gesteld, ik voelde mij lichamelijk veel beter door hormonen, maar toen ik het werk weer op wilde pakken, ging het weer mis.
Nu ben ik bijna 2 jaar verder, de burnout is zo goed als genezen, ik ben er erg door veranderd, veel bewuster van wat ik zelf wil en doe.

Ina

Vorige klachten - adverteren - gratis gastenboek Volgende