Terug naar Een zoektocht naar herstel. Bericht schrijven
Bericht 61 t/m 80 van 80
Naam Dien
Datum 24-05-2015 13:54:54

Ik ga dit straks helemaal goed doorlezen..ik heb het begin al doorgenomen en ik herken er bijna alles in, ik voel me exact zo...dank voor deze hart onder de riem..

Naam Laris
Datum 28-02-2015 23:18:13

Nico,

Heel erg bedankt voor het doen en publiceren van je onderzoek. Het is het eerste dat ik tegenkwam over burnout en erg leerzaam. Ik heb pas m'n propedeuse psychologie gehaald, heb al acht jaar Stadsbank-en schuldenstress, werk al negen jaar ver onder m'n niveau en deed zo m'n best om nou juist geen burnout te krijgen. Gelukkig heb ik een goede psycholoog. Ik dacht dat ik, ook door m'n studie, alles wel zo'n beetje wist. Ik ben blij dat ik je verhelderende onderzoek heb gevonden en ben er veel wijzer door geworden. Dankjewel en succes met alles!

Naam willem
Datum 11-11-2014 09:28:06

met willem ik wil met mensen in kontakt komen die ook last heben van angst fobie wat doen julie er aan als er veel mensen zyn dan woord ik bang benout wie weet wat er aan gedaan kan worden groet willem mail wilhelmus6@gmail.com

Naam Jasmijn
Datum 26-02-2013 13:44:18

Heeft u een burnout of denkt u dat een burnout heeft?
Meld u dan aan voor mijn afstudeeronderzoek!

U maakt niet alleen kans op 25 euro maar u levert ook een bijdrage aan een onderzoek naar burnout!

Het duurt maar tien minuten en kan volledig anoniem!

Ga naar de website: Homepage of mail mij!

Naam Sylvia
Datum 25-10-2012 15:01:28

In 2009 had ik een burn-out. Na ongeveer een half jaar ben ik weer gaan werken.
Nu heb ik vanaf 2 januari weer een burn-out. Ik heb diverse testen gehad waaronder een scan van de hersenen. Alles was oke. Toch ben ik er nog steeds niet vanaf. Ik kon zelfs niet meer rekenen en ook geen klok kijken. Uiteraard wordt ik behandeld door een psygoloog. Ik merk dat het wel iets beter gaat, maar nog lang niet goed. Ik vraag mij af of het ooit weer beter gaat.

Naam anita
Datum 20-06-2012 06:07:31

vervolg van onderstaand

mijn dochter gaf aan dat ze bang was dat er iets ernstig met mij was ze voelde feiloos aan dat het niet goed was met mij,die avond ben ik ook ingestort en niets meer waard,maar ja een moeder van 3 kinderen met eenman als vrachtwagen chauffeur komt er veel op mijn schouders terecht dus gewoon doorgaan tot 26 mei,ik dacht dat ik een hartinfarct kreeg heb bijna 7 uur op de hartbewaking gelegen, gelukkig geen infarct,helaas is er wel een aangeboren hart afwijking gevondendaar benikwel van geschrokken, maar ik weet dat die druk op de borst door de burnout komt,nu erg rustig aan doen met hulp van maatschappelijk werk de huisarts,proberen we een start van herstel te maken

Naam anita
Datum 20-06-2012 05:58:44

hallo

sinds 2009 is er in ons gezin heel veel gebeurd vooral op gezondheids gebied van mijn man dit hakte er goed in,alleen ik ging gewoon door hield mij sterk en groot voor mijn man en kinderen,nooit de tijd genomen voor verwerking.in 2011 heb ik een gastric bypass ondergaan om toekomstige gezondheidsproblemen te voorkomen hart en vaat ziektes en diabetes zitten in de famillie,oktober 2011 2 x alvlees klier ontsteking en een galblaas verwijdering.
begin dit jaar begon ik vermoeidheids klachten te krijgen stemmingwisselingen huilbuien,een vriendin die zelf al meer dan een jaar last van een burnout had waarschuwde mij ,van meid kijk uit ik herken dit zo goed,toch nog door gaan, mijn jongste dochter van 8 kreeg plotseling van migrane aanvallen,toen bij de huisarts geweest en die raakte de gevoelige snaar en in de avond na een geprek tussen mijn man dochter en mij ben ik ingestort.

Naam Chantal
Datum 10-04-2012 20:50:59

Wat een verhalen allemaal! Ik schrik er wat van dat het allemaal zo lang kan duren...Ik ben ook langzaam maar zeker in een Burnout terecht gekomen, vorig jaar rond deze tijd 3 maanden thuis geweest, maar ik had toen ook all de behoefte om veel langer uit te rusten. Omdat ik toen dacht dat ik het eigenlijk niet kan maken om langer thuis te blijven, ben ik weer begonnen met werken. Maar nu merk ik weer dat het gewoon helemaal niet goed gaat. Ik voel mee zo vastgelopen, wordt all duizelig van alleen gedachtens over wat ik nog moet doen die dag....onvoorstelbaar dat het zoveer kan komen. Het lijkt wel een muur waar ik dagelijks tegenaanloop. Vind het zelf ook heel erg, dat ik niets kan hebben. Het lijkt wel als of getraumatiseerd ben door stress.werk veel met deadlines, begin spoms te hyperventileren door een aanstaande deadline. Als ik 2 dingen moet doen, en er onverwachts een deerde opgave bijkomt ( langs het postkantoor gaan) dan slaat all alles op tilt. Angst! Paniek!

Naam ilse van landeghem
Datum 15-02-2012 14:13:14

Na mijn moeizaam "herstel" ben ik gelukkiger dan ooit tevoren en besef ik dat geluk in kleine dingen zit...het "moeten" moet niet meer! Presteren heb ik geschrapt in mijn woordenboek en elke dag doe ik een beetje huishoudelijk werk thuis...toch heb ik ook nog dagen dat ik enorm moe ben, zoals vandaag, en merk ik toch weer op dat ik nog steeds moet oppassen met wat ik doe...heb gisteren heel de namiddag in de weer geweest met koken: soep, hoofdgerecht, dessertjes... en dat maakt me dan wel weer bang naar de toekomst toe... hoe moet het verder? Vind ik wel "aangepast" werk waar de werkdruk een pak lager ligt... Ben beetje angstig om naar werk te gaan zoeken en vooral bang dat ik er terug onderdoor ga gaan ... soms gewoon van iets te veel te poetsen of te koken als ik goede dagen heb, moet ik het de dag nadien bekopen... hoe moet het als ik ga werken? Ik zal nooit meer de oude worden, dat besef ik en terug reintegreren in de maatschappij sta je als burnouter er volledig ALLEEN voor!

Naam Van Landeghem Ilse
Datum 15-02-2012 13:32:15

Beste lotgenoten, ik zit reeds thuis van oktober 2008. Was te ambitieus en carrièregericht bezig als enige vrouw tussen een mannenwereld en wou mijn mannetje staan... alle klachten zoals hoofdspanningsklachten, bijna in slaap vallen in de auto op weg naar klanten, mij uit mijn bed slepen 's morgens, alle signalen genegeerd tot mijn lichaam er de brui aan heeft gegeven en ik plots niet meer kon... geen telefoon opnemen, geen mails lezen, alles was plots te veel...hyperventileren, niet meer kunnen eten...velen onder jullie zullen het wel herkennen... ik identificeerde me volledig met mijn werk en toen ik thuis kwam te zitten, was ik mezelf totaal kwijt en kwam ik nog in een groter gat terecht... zonder mijn werk was ik niks! Dit verdict kwam hard aan! 2 jaar therapie gehad. Ik kan, wil niet meer terug naar mijn vorig werk.Binnenkort zoeken naar nieuw werk want wordt afgeschreven van de ziekenkas op 22/3. Advies: luister naar uw lichaam en aanvaard de mindere dagen! Gezin staat op nr 1

Naam Eveline
Datum 11-01-2012 09:05:40

Ik zit nu net voor de kerst thuis, huisarts geeft aan overspannen te zijn met een dreigende burn-out.Na de vele klachten zoals hyperventilatie, hartkloppingen, schichtig, hyperalert, huilbuien, slaapproblemen, koken bv al te veel is en dan nu nog extreme vermoeidheid. Moet bv als ik de hele dag nog niets gedaan heb en wil dan bv stofzuigen dat ik daarna echt kapot ben. Heel slap, niet meer op mijn benen kunnen staan. Heb dan de hele middag de tijd nodig om bij te komen. Vindt dit echt verschrikkelijk. Ben normaal echt een bezige bij dus dit is niets voor mij.
Zit in de gezondheidszorg en daar zit de oorzaak van overspannenheid. Hoge werkdruk, vele collega's die weg zijn gegaan en geen gediplomeerde verzorgende er voor terug gekregen. Elk half jaar een nieuwe manager enz.En ik ging maar door en door, voelde me erg verantwoordelijk voor alles, terwijl ik helemaal geen leidinggevende baan heb. Mijn vraag is: zal ik naar een psycholoog, haptonoom of iets anders gaan?

Naam TVS
Datum 30-12-2011 02:56:36

Erg herkenbaar, ben ruim 1,5 jaar aan het sukkelen en gaat nu heel langzaam iets beter. Ik ben ook mijn baan kwijtgeraakt (wat financiële problemen oplevert) door voornamelijk onbegrip van de werkgever en slaande ruzie met de arbo arts, relatie is over en heb een huis waar nog veel schuld op zit en dus onverkoopbaar is. Heb psychologen/mindfullness en medicatie gehad (waarbij eigenlijk alleen medicatie hielp), er zijn nog steeds stress factoren (gelukkig wel steeds minder), maar kan het door het verloop van de tijd wat beter relativeren. Ook heb ik in de tussentijd nog de diagnose ADHD gekregen, wat weer verklaard waarom ik niet tot rust kan komen. Belangrijk is dat ik weer een dagbesteding heb in de vorm van werk, maar niet in zo'n stressvolle situatie als voorheen, dus hierin moet ik erg zorgvuldig zijn maar het moet wel een functie zijn die redelijk verdient (wat weer verwachtingen met zich meebrengt). Maar deze hobbel moet ik nemen! Het zou veel stressfactoren wegnemen!

Naam ineke
Datum 18-11-2011 09:28:26

Ben geestelijk en lichamelijk uitgehold. Heb zoveel meegemaakt...ben altijd doorgegaan....en nu kan ik niet meer. Alle lichamelijke klachten genegeerd totdat ik overdag flauw begon te vallen. Ben nu 3 maand thuis en ben blij dat ik aan mijn herstel mag werken. Financieel is het echter wel moeilijk. Kom maandelijks 400 euro te kort in de ziektewet om vaste lasten te kunnen betalen. Ben alleenstaand, zit nog met de erfenis van een dure woning...al 2 jaar in de verkoop....
Dit maakt het allemaal zo ingewikkeld en geeft de bekende cirkel waar je niet uitkomt. Moet aan geld zien te komen ( geeft druk ) Voel me schuldig omdat het eigenlijk niet 'mag'....
Maar welke keuze heb ik dan??? Failliet gaan is de enige optie. Heb soms zin om er uit te stappen!

Naam Niem
Datum 06-09-2011 18:50:32

Ik raad iedereen aan met vermoeidheidsklachten naar een orthomoleculair dokter te gaan,
die doet een bloedtest (in een gewoon ziekenhuis)en vult tekorten aan.

Zelf ben ik 6 jaar lang bekaf geweest,
de huisarts zei dat ik meer moest gaan bewegen maar wanneer ik dat deed viel ik gewoon flauw van vermoeidheid.

Op een gegeven moment ben ik in het ziekenhuis beland,waar men dacht dat ik hartklachten had.

Ik bleek een groot tekort aan cortisol te hebben,
daarna in het ziekenhuis 2 maal een zogenaamde stress test gedaan ,maar bij stress blijk ik toch wat cortisol aan te maken
Volgens het ziekenhuis was de oplossing maar meer stress te hebben endicrinoloog van het Radboud ziekenhuis notabene !
Huisarts wilde niet helpen omdat je niet weet wat een normale cortisol waarde is bij geen stress omdat dit bijna nooit gemeten word
Dus op eigen houtje naar een orthomoleculair dokter gegaan die mij cortisol tabletjes voorschreef
Na 3 maanden was de mist in mijn hoofd weg en ik de
oude

Naam GJ
Datum 12-05-2011 22:01:48

Hartelijk dank voor het publiceren van dit onderzoek. Het is fijn om feiten en cijfers te zien. Daarnaast is het fijn herkenning te vinden en te weten dat je niet de enige bent.

Naam Esther
Datum 05-04-2011 21:33:58

Beste Nico,

Ik ben een jonge meid van 23 en zit sinds december 2010 thuis met een burnout. Het gaat langzaam de goede kant op en ik begin weer langzaam aan mijn school. Ondanks dat blijf ik steeds op internet zoeken naar informatie. Toen zag ik ineens dit verslag. Ik vond het interessant om te lezen en vooral de antwoorden van de mensen die de enquete hebben ingevuld raken me. Ik herken er veel in en dat geeft je het gevoel dat er ook mensen zijn die je wel begrijpen.

Ik heb in het begin van mijn burnout de kracht en de concentratie gevonden om een boek te lezen over burnout. Het heeft mij enorm geholpen.. ik weet niet of het andere ook kan helpen, maar het is het volgende boek: Opgebrand; herkennen, voorkomen en genezen van burn-out van de auteurs; Burgh, J. van der & Reijnen, H.

Complimenten voor je verslag!

Naam Christien
Datum 09-03-2011 11:51:51

Daar was ik weer ga even nog door want 1000 tekens is voor mij te weinig. Anders terug komen klinkt positief maar heeft nog al wat voeten in de aarden. Gevoelsmatig zet dat alles op z`n kop.Vragen als voor wie,wat waarom en niet te onderschatten je lichamelijke coditie vergen veel tijd en geduld.niet te vergeten de diepgang van waar iets vandaan komt en voor je het in de gaten hebt,had ik mijzelf volgeladen met shit uit het verleden en onverwerkte emotie`s.Daar mag nu tijd voor worden vrij gemaakt en dat wordt door sommige mensen uit mijn omgeving niet begrepen. Laat staan dat ik het altijd zelf snap.Maar daar ga ik geen enegie meer in steken.Nu momenteel ben ik opzoek naar mijn eigen weg,werk is begripvol maar met druk.je moet stapjes maken zegt de bedrijfsarts,schrijf maar op wat je wel goed kan,zijn kindelijke toon van toespreken heeft voor mij een negatieve bijsmaak en roept een gevoelstoestand op van weerzin. Ook dat kost weer energie.resetten en niet in gaan zitten.
gr.Christien

Naam Christien
Datum 09-03-2011 11:07:33

Hallo
Sinds november 2010 ben ik in een burnout terecht gekomen, zo voelde dat het overviel mij helemaal toen ik door een rood stoplicht reed en op een kruising tegen een andere auto tot stilstand kwam. Doordat ik niet naar mijn eigen lichaam en gevoel had geluisterd en signalen van vermoeidheid negeerde,stuite ik op een totale stilstand. Zoiets van keiharde muziek naar totale stilte en de hersenschudding werkte daarin mee. Alles was een waas,praten verliep traag,angst aan vallen wanneer ik boodschappen ging doen en vertrouwen in mijn eigen ik was ver tezoeken.Ik had veel te veel hooi op mijn vork genomen qua werk, werkplezier was ook ver te zoeken maar ik zette mijn schouders er onder en ik trok de kar wel ,niet dus !!! gevoel van falen. niet hebben kunnen voldoen aan . Toen dacht ik (want denken doe je veel) Wat is dat eigenlijk voldoen aan wat??? en aan wie??Dit was ineens geen vraag? Dit was mijn onderwerp.Langzaam met ups en downs kom ik terug maar dan anders. gr.christien

Naam peter
Datum 10-01-2011 21:34:45

ik woon in oost vlaanderen
ik werk in beschutte werkplaats;
waar je geen woord mag zeggen tegen
je collega,s
doe je het toch dan krijg je last
met de monitor,
en als je toch teveel praat! dan
moet je gaan stempelen,
dus om die reden ben ik al drie weken
thuis,

Naam carla
Datum 12-09-2010 09:42:45

hallo, nico enige weken terug had ik een aanval van hevig trillen beven mijn armen en benen bleven schokken ik kon het niet stil krijgen naar de huisarts geweest die gaf me toen antidepressiva nou dat heb ik geweten de tweede dag na iname zakte ik op de nak steeds weg ik wist niet meer wie ik was en of ik er nog wel was ben toen gelijk opgenomen in een crissis centrum waar ik de antidepressiva niet meer mocht innemen daar vertelde ze me na twee gesprekken met een spychiater dat ik die helemaal niet mag en hoef te hebben.
terug naar de huisarts die de fout niet wil toegeven en maar vol blijft houden dat ik te veel stress heb.
Ik ben gewoon uitgeput Ik heb ME en kon hiervoor al zo'n drie weken niet slapen presies in de zomertijd dat iedereen 'savonds en snachts nog lekker buiten zat zodat ik dus niet kon slapen ik vroeg toen al aan de huisarts of hij een ander slaapmiddel had zodat ik even bij kon slapen maar kreeg dat niet waardoor ik dus helemaal uitgeput raakte en 7kg afviel

Vorige klachten - adverteren - gratis gastenboek Volgende